Iac i konfiguracja

Systematyczne ustanawianie i utrzymywanie spójnego stanu oprogramowania i ustawień na już istniejących zasobach przez cały ich cykl życia.

Praktyka, w której repozytorium Git jest jedynym źródłem prawdy o stanie docelowym, a agent automatycznie uzgadnia z nim rzeczywistą infrastrukturę.

Plik deklaratywnie opisujący zasoby i ich pożądane parametry, odczytywany przez narzędzie w celu doprowadzenia systemu do tego opisu.

Wielokrotnie używalny, sparametryzowany pakiet definicji zasobów, hermetyzujący fragment infrastruktury jako jedną wywoływalną jednostkę.

Ciągły mechanizm porównujący stan rzeczywisty ze stanem docelowym i podejmujący akcje, by zniwelować różnicę między nimi.

Opisany w konfiguracji pożądany kształt infrastruktury, do którego narzędzie automatycznie sprowadza system rzeczywisty (reconciliation).

Zarządzanie infrastrukturą (serwery, sieci) za pomocą wersjonowanych plików deklaratywnych odczytywanych maszynowo, zamiast ręcznej konfiguracji, co umożliwia automatyczne i powtarzalne odtwarzanie środowisk.

Podejście, w którym podaje się jawną sekwencję poleceń modyfikujących system, by doprowadzić go do żądanej postaci.

Generowanie plików konfiguracyjnych z wzorca z miejscami na zmienne, podstawianymi w zależności od środowiska lub kontekstu.

Bezpieczne przechowywanie, dystrybucja i rotacja danych poufnych (hasła, klucze, tokeny) używanych przez infrastrukturę i aplikacje, z dala od jawnego kodu.

Własność operacji, dla której wielokrotne wykonanie daje ten sam stan końcowy co jednokrotne; ponowne uruchomienie nie wprowadza dodatkowych zmian.

Gotowy, zaszablonowany snapshot systemu z preinstalowanym oprogramowaniem, używany do tworzenia jednolitych instancji serwerów.

Stopniowe rozejście się rzeczywistego stanu infrastruktury z zapisanym w konfiguracji, najczęściej wskutek zmian ręcznych poza narzędziem IaC.

Struktura danych utrzymywana przez narzędzie IaC, odwzorowująca zasoby z konfiguracji na rzeczywiste obiekty u dostawcy infrastruktury.