Słownik terminologii IT.

Część jednostki danych niosąca właściwą informację użytkownika, w odróżnieniu od dołączanych pól sterujących nagłówka i stopki.

Uporządkowana sekwencja certyfikatów od certyfikatu podmiotu do zaufanego korzenia, w której każdy poprzedni jest podpisany przez następny.

Technika podpowiadania skłaniająca model do wypisania pośrednich kroków rozumowania przed udzieleniem ostatecznej odpowiedzi.

Skończony, uporządkowany ciąg znaków z ustalonego alfabetu, traktowany jako liniowa sekwencja.

Metoda rozwiązywania kolizji polegająca na przechowywaniu wszystkich elementów o tej samej wartości skrótu na liście powiązanej z daną pozycją tablicy.

Model decydujący o dostępie na podstawie atrybutów podmiotu, zasobu, akcji i środowiska, ocenianych przez reguły polityki.

Wyodrębnienie istotnych cech bytu z pominięciem szczegółów nieistotnych z danego punktu widzenia, dające uproszczony model.

Model danych zdefiniowany przez zbiór wartości i operacje na nich, niezależny od konkretnej implementacji.

Zestaw gwarancji transakcji: atomowość, spójność, izolacja, trwałość, zapewniający niezawodne przetwarzanie wobec awarii i współbieżności.

Przypisany do obiektu wykaz podmiotów i dozwolonych im na nim operacji; odpowiada kolumnie macierzy dostępu.

Algorytm optymalizacji adaptujący tempo uczenia dla każdego parametru na podstawie estymat pierwszego i drugiego momentu gradientu.

Wzorzec strukturalny przekształcający interfejs klasy na inny interfejs oczekiwany przez klienta, umożliwiając współpracę niezgodnych klas.

Logiczny identyfikator interfejsu sieciowego w warstwie sieci, używany do adresowania i routingu pakietów między hostami.

Sprzętowy identyfikator interfejsu sieciowego (Media Access Control), zwykle 48-bitowy, używany do adresowania ramek w obrębie segmentu warstwy łącza.

Metoda rozwiązywania kolizji, w której wszystkie elementy są przechowywane w samej tablicy, a przy zajętości pozycji szuka się kolejnych wg sekwencji prób.

Łączenie wielu szczegółowych prefiksów w jeden szerszy wpis routingu, redukujące rozmiar tablic routingu w sieciach rozległych.

Zbiór powiązanych danych traktowany jako jedna jednostka dostępu i spójności, stanowiący granicę operacji atomowych w bazach nierelacyjnych.

Wykonywanie obliczeń modelu na wyspecjalizowanych układach (GPU, TPU, NPU) zamiast CPU, dla większej wydajności.

Architektura łącząca parametryczną politykę (aktora) uczoną gradientowo z estymatorem wartości (krytykiem) redukującym wariancję aktualizacji.

Sposób synchronizacji, w którym zadanie nieprzerwanie sprawdza warunek w pętli, zajmując procesor zamiast się zawiesić.

Automatyczne wykrywanie warunków przekroczenia progów w telemetrii i powiadamianie odpowiedzialnych osób o potencjalnej awarii usługi.

Formalny język proceduralny operujący na relacjach za pomocą zbioru operatorów, których wynikiem zawsze jest relacja; podstawa optymalizacji zapytań.

Algorytm dla problemu optymalizacyjnego zwracający rozwiązanie z gwarantowanym ograniczeniem odchylenia od optimum.

Zachłanny algorytm wyznaczający najkrótsze ścieżki z jednego źródła w grafie o nieujemnych wagach krawędzi.

Iteracyjna metoda estymacji parametrów modeli z ukrytymi zmiennymi przez naprzemienne kroki oczekiwania i maksymalizacji.

Algorytm budujący rozwiązanie przez dodawanie elementów wejścia po jednym i aktualizację bieżącego rozwiązania.

Algorytm zrandomizowany zawsze zwracający poprawny wynik, którego czas działania jest zmienną losową.

Metoda odśmiecania w dwóch fazach: oznaczania obiektów osiągalnych od korzeni, a następnie zwalniania pozostałych nieoznaczonych.

Algorytm zrandomizowany o gwarantowanym czasie działania, którego wynik może być błędny z ograniczonym prawdopodobieństwem.

Algorytm przetwarzający dane wejściowe w strumieniu i podejmujący nieodwołalne decyzje bez znajomości przyszłych danych.

Reguła wyboru bloku usuwanego z pamięci podręcznej przy potrzebie zwolnienia miejsca dla nowego bloku, np. LRU, FIFO, losowy.

Strategia budowy rozwiązania przez wybór w każdym kroku opcji lokalnie najlepszej, bez rewizji wcześniejszych decyzji.

Technika geometryczna przetwarzająca obiekty w kolejności przecięcia ich z ruchomą linią lub płaszczyzną zamiatającą.

Reguła wyboru strony usuwanej z pamięci fizycznej przy braku wolnej ramki, np. LRU, FIFO czy zegarowy, minimalizująca liczbę błędów strony.

Algorytm wykorzystujący w trakcie działania losowe wybory, którego wynik lub czas działania zależy od źródła losowości.

Przydzielanie pamięci w trakcie wykonania programu, na żądanie, o rozmiarze i czasie życia nieznanych w czasie kompilacji.

Przydzielanie zmiennych programu do skończonej liczby rejestrów procesora, często modelowane jako kolorowanie grafu kolizji.

Badanie zachowania kosztu algorytmu dla rozmiaru wejścia dążącego do nieskończoności, z pominięciem stałych i czynników niższego rzędu.

Liniowa transformacja danych na ortogonalne kierunki o malejącej wariancji, używana do redukcji wymiarowości.

Pierwsza faza kompilatora dzieląca strumień znaków kodu źródłowego na ciąg tokenów (leksemów) o ustalonych kategoriach.

Wyznaczanie maksymalnego kosztu algorytmu po wszystkich wejściach danego rozmiaru.

Ustrukturyzowany przegląd incydentu po jego zażegnaniu w celu ustalenia przyczyn i działań naprawczych, prowadzony bez przypisywania winy.

Statyczne wyznaczanie faktów o wartościach i zmiennych w punktach programu przez propagację informacji po grafie przepływu sterowania.

Wyznaczanie oczekiwanego kosztu algorytmu względem rozkładu prawdopodobieństwa danych wejściowych.

Faza sprawdzająca znaczeniową poprawność programu (zgodność typów, zasięg, deklaracje) na podstawie drzewa składni i tablicy symboli.

Faza budująca z ciągu tokenów drzewo wyprowadzenia zgodne z gramatyką języka, sprawdzając poprawność strukturalną programu.

Określanie nacechowania emocjonalnego lub postawy (pozytywnej, negatywnej, neutralnej) wyrażonej w tekście.

Metoda wyznaczania średniego kosztu operacji w ciągu działań na strukturze, gdzie kosztowne operacje są równoważone wieloma tanimi.

Niepożądana sytuacja przy wstawianiu, usuwaniu lub modyfikacji danych w nieznormalizowanej relacji, prowadząca do niespójności wskutek redundancji.

Powtarzalne rozwiązanie problemu, które wydaje się skuteczne, lecz w praktyce przynosi więcej szkód niż korzyści.

Zdefiniowany zbiór reguł, wywołań i struktur danych, przez który jeden program udostępnia swoje funkcje innym programom bez ujawniania implementacji.

Styl wdrażania logiki jako funkcji wykonywanych na żądanie w infrastrukturze zarządzanej przez dostawcę, bez ręcznego zarządzania serwerami.

Styl warstw koncentrycznych z modelem domenowym w centrum, gdzie zależności kierują się wyłącznie do wewnątrz, ku rdzeniowi.

Styl porządkujący zależności w koncentryczne warstwy tak, by kierowały się do wewnątrz ku regułom biznesowym, niezależnym od frameworków i interfejsu.

Styl izolujący rdzeń aplikacji od świata zewnętrznego przez porty i adaptery, dzięki czemu logika domenowa nie zależy od technologii wejścia-wyjścia.

Styl rozproszony dzielący role na klientów żądających usług i serwery je świadczące, komunikujące się przez sieć według modelu żądanie-odpowiedź.

Schemat sieci, w którym koder mapuje wejście na reprezentację pośrednią, a dekoder generuje z niej wyjście, typowy dla zadań sekwencja-do-sekwencji.

Styl rozproszony, w którym węzły są równorzędne i pełnią jednocześnie rolę klienta i serwera, dzieląc zasoby bez centralnego koordynatora.

Styl architektoniczny usług sieciowych oparty na bezstanowych operacjach na zasobach identyfikowanych URI i ujednoliconym interfejsie metod.

Styl, w którym komponenty komunikują się asynchronicznie przez produkcję i konsumpcję zdarzeń, bez bezpośredniej wiedzy o odbiorcach.

Styl, w którym niezależne źródła wiedzy współpracują, odczytując i aktualizując wspólny obszar danych (tablicę), koordynowane przez moduł sterujący.

Styl, w którym system dzieli się na poziome warstwy o ustalonej odpowiedzialności (np. prezentacja, logika, dane), gdzie warstwa wyższa korzysta tylko z bezpośrednio niższej.

Styl klient-serwer rozkładający funkcje na fizycznie odrębne poziomy wdrożeniowe (np. prezentacja, aplikacja, dane), zwykle trójwarstwowy.

Konkretna wartość lub wyrażenie przekazane do podprogramu w momencie wywołania, wiązane z odpowiednim parametrem.

Niezmienny wynik etapu budowania (np. pakiet, obraz), promowany przez kolejne etapy potoku zamiast wielokrotnego odtwarzania ze źródeł.

Drzewiasta reprezentacja struktury składniowej programu pomijająca szczegóły konkretnej składni, z węzłami odpowiadającymi konstrukcjom języka.

Atak odmowy usługi — celowe wyczerpanie zasobów lub przepustowości systemu sieciowego, uniemożliwiające obsługę legalnych żądań (Denial of Service).

Wydobywanie tajnych informacji z fizycznych ujawnień implementacji, takich jak czas wykonania, zużycie energii czy emisja elektromagnetyczna.

Atak na funkcję skrótu polegający na znalezieniu dwóch różnych wejść dających identyczną wartość skrótu.

Przechwycenie i ewentualna modyfikacja komunikacji między dwiema stronami przez napastnika wstawionego w kanał, podszywającego się pod obie strony.

Atak, w którym napastnik przechwytuje poprawne komunikaty i wysyła je ponownie, by oszukać odbiorcę bez znajomości ich treści ani kluczy.

Atak na funkcje typu Merkle-Damgård pozwalający obliczyć skrót rozszerzonej wiadomości bez znajomości sekretu poprzedzającego dane.

Systematyczne sprawdzanie wszystkich możliwych kluczy lub haseł w celu złamania zabezpieczenia.

Próba odgadnięcia hasła przez sprawdzanie wpisów z listy prawdopodobnych słów zamiast pełnej przestrzeni kluczy.

Przechwycenie i ewentualna modyfikacja komunikacji między dwiema stronami, które sądzą, że łączą się bezpośrednio ze sobą.

Atak wykorzystujący paradoks dnia urodzin do znalezienia kolizji funkcji skrótu w czasie rzędu pierwiastka z rozmiaru przeciwdziedziny.

Własność, w której wszystkie operacje transakcji są wykonane w całości albo żadna — brak stanów częściowych po awarii.

Nazwana kolumna relacji powiązana z dziedziną określającą dopuszczalny zbiór wartości, jakie może przyjąć w krotkach.

Pole pod krzywą ROC; prawdopodobieństwo, że losowy pozytyw otrzyma wyższą ocenę niż losowy negatyw, miara separowalności klas.

Powiększanie zbioru uczącego przez generowanie zmodyfikowanych wersji istniejących przykładów w celu poprawy uogólniania.

Sieć neuronowa uczona odtwarzać własne wejście przez ściśniętą reprezentację ukrytą, służąca do uczenia cech i redukcji wymiaru.

Generatywny autoenkoder modelujący ukrytą przestrzeń jako rozkład probabilistyczny, uczony przez maksymalizację dolnej granicy wiarygodności.

Generowanie sekwencji token po tokenie, gdzie każdy kolejny element jest przewidywany na podstawie wszystkich wcześniej wygenerowanych.

Model, w którym właściciel zasobu upoważnia aplikację trzecią do dostępu do swoich danych bez ujawniania jej własnych poświadczeń logowania.

Automatyczne dostosowywanie liczby aktywnych instancji obliczeniowych do bieżącego obciążenia na podstawie zdefiniowanych metryk i progów.

Odchylenie zachowania komponentu lub systemu od specyfikacji, czyniące go niezdolnym do realizacji zamierzonej funkcji.

Najsłabsze założenie o awariach: komponent może zachowywać się dowolnie, w tym wysyłać sprzeczne informacje różnym odbiorcom.

Model awarii, w którym komponent po uszkodzeniu zatrzymuje się i nie wykonuje błędnych akcji, a fakt zatrzymania jest wykrywalny.

Zrównoważone drzewo wyszukiwań o wysokim współczynniku rozgałęzienia, w którym wszystkie liście są na tej samej głębokości; bazowa struktura indeksów dyskowych.

Punkt synchronizacji, w którym wątki czekają, aż wszystkie uczestniczące osiągną barierę, po czym wszystkie kontynuują wykonanie.

Instrukcja wymuszająca uporządkowanie operacji odczytu i zapisu pamięci względem siebie, mimo zmian kolejności przez procesor.

Punkt koordynacji, w którym zadania zatrzymują się, aż wszystkie do niego dotrą, po czym wznawiają działanie razem.

Zestaw własności systemów nierelacyjnych: dostępność podstawowa, stan miękki, spójność ostateczna — przeciwstawny rygorom ACID.

Model danych przechowujący samoopisujące się dokumenty o strukturze zagnieżdżonej (JSON/BSON/XML), z których każdy jest niezależną jednostką dostępu.

Model danych reprezentujący byty jako węzły i relacje jako krawędzie z właściwościami, wspierający wydajne przechodzenie połączeń.

Model danych przechowujący wartości adresowane wyłącznie unikalnym kluczem, bez interpretowania wewnętrznej struktury wartości przez system.

Model przechowujący dane w wierszach o zmiennej liczbie kolumn pogrupowanych w rodziny kolumn, zoptymalizowany pod rozproszony zapis i odczyt zakresowy.

Własność programu gwarantująca brak dostępów poza przydzielony obszar, użycia po zwolnieniu i wiszących wskaźników.

Własność, w której poprawnie otypowany program nie może wywołać błędów polegających na zastosowaniu operacji do wartości niewłaściwego typu.

Wzorzec stabilności przerywający wywołania do niedostępnej usługi po przekroczeniu progu błędów, by zapobiec propagacji awarii.

Właściwość interakcji, w której każde żądanie zawiera komplet informacji potrzebnych do obsługi, a serwer nie przechowuje kontekstu między żądaniami.

Bizantyjska tolerancja błędów — zdolność systemu do poprawnego działania mimo dowolnego, w tym złośliwego, zachowania części węzłów.

Automatyczna miara jakości tłumaczenia oparta na zgodności n-gramów wyjścia z tekstami referencyjnymi, z karą za zbyt krótkie wyjście.

Grupa instrukcji i deklaracji traktowana jako jednostka składniowa, zwykle wyznaczająca zakres widoczności nazw w niej zadeklarowanych.

Struktura danych jądra przechowująca stan procesu: identyfikator, licznik rozkazów, rejestry, informacje o pamięci, plikach i szeregowaniu.

Maksymalny ciąg kolejnych instrukcji, do którego sterowanie wchodzi tylko na początku i opuszcza tylko na końcu, bez rozgałęzień wewnątrz.

Znacznik dostępu zakładany przez transakcję na zasobie danych, regulujący prawo odczytu lub zapisu i blokujący kolidujące operacje innych transakcji.

Protokół sterowania współbieżnością, w którym transakcja najpierw tylko zakłada blokady, a po pierwszym zwolnieniu już żadnej nie zakłada, gwarantując szeregowalność.

Część stanu systemu odbiegająca od poprawnego, mogąca prowadzić do awarii; jest aktywacją usterki.

Oczekiwana wartość funkcji straty modelu na nowych danych z rozkładu generującego; oczekiwany błąd poza zbiorem treningowym.

Różnica między przewidywaną a wzmocnioną wartością stanu, używana jako sygnał uczący w metodach TD i aktor-krytyk.

Wyjątek zgłaszany, gdy proces odwołuje się do strony nieobecnej w pamięci fizycznej, powodujący sprowadzenie jej z pamięci pomocniczej.

Średnia z kwadratów różnic między wartościami przewidzianymi a obserwowanymi; standardowa miara błędu w regresji.

Technika zespołowa budująca model jako sekwencję słabych uczniów, gdzie każdy kolejny koryguje błędy poprzednich przez dopasowanie do gradientu funkcji straty.

Sieć skompromitowanych hostów zdalnie sterowanych przez atakującego, wykorzystywana do skoordynowanych działań, np. ataków DDoS lub spamu.

Klasa problemów rozstrzygalnych przez probabilistyczną maszynę Turinga w czasie wielomianowym z dwustronnym błędem ograniczonym poniżej 1/3.

Router, do którego host kieruje pakiety adresowane poza jego lokalną podsieć, gdy brak bardziej szczegółowej trasy.

Zdefiniowany próg kryteriów (np. pokrycie testów, brak podatności), który musi zostać spełniony, by zmiana mogła przejść do kolejnego etapu potoku.

Pośrednik rozdzielający nadawców od odbiorców, przyjmujący, buforujący i kierujący komunikaty według reguł, umożliwiając komunikację asynchroniczną i luźne powiązanie.

Wzorzec oddzielający konstrukcję złożonego obiektu od jego reprezentacji, tak by ten sam proces budowy dawał różne wyniki.

Dopuszczalna ilość niezawodności utraconej w okresie, wyznaczona jako dopełnienie celu SLO; wyczerpanie wstrzymuje wdrażanie zmian.

Bufor o stałym rozmiarze traktowany jako pierścień, w którym po osiągnięciu końca zapis wraca na początek; realizuje kolejkę FIFO na tablicy.

Pamięć podręczna w RAM przechowująca strony plików odczytanych lub zapisanych na nośniku, ograniczająca liczbę operacji wejścia-wyjścia.

Obszar pamięci operacyjnej buforujący strony danych z dysku, zarządzany polityką wymiany w celu minimalizacji operacji wejścia-wyjścia.

Algebra procesów opisująca współbieżność przez operatory kompozycji równoległej i synchronizacji akcji między komunikującymi się procesami.

Pojedyncza mierzalna własność obserwacji wykorzystywana jako zmienna wejściowa modelu uczącego.

Punkt reprezentujący środek grupy, zwykle średnia wektorów należących do tej grupy.

Podpisany przez urząd certyfikacji dokument wiążący klucz publiczny z tożsamością podmiotu, umożliwiający weryfikację autentyczności w sieci.

Samopodpisany certyfikat urzędu certyfikacji najwyższego poziomu, stanowiący kotwicę zaufania w łańcuchu certyfikatów.

Podpisany cyfrowo dokument wiążący klucz publiczny z tożsamością podmiotu, poświadczony przez zaufany urząd certyfikacji.

Model wdrożenia łączący dwie lub więcej odrębnych infrastruktur chmurowych powiązanych technologią umożliwiającą przenoszenie danych i aplikacji.

Model wdrożenia, w którym infrastruktura jest przeznaczona do wyłącznego użytku jednej organizacji, niezależnie od miejsca jej fizycznego umieszczenia.

Model wdrożenia, w którym infrastruktura jest udostępniana otwarcie ogółowi odbiorców i należy do organizacji świadczącej usługi chmurowe.

Model wdrożenia, w którym infrastrukturę współdzieli grupa organizacji o wspólnych wymaganiach, np. dotyczących bezpieczeństwa czy zgodności.

Sytuacja, w której żądanych danych nie ma w pamięci podręcznej, co wymusza pobranie ich z niższego, wolniejszego poziomu hierarchii.

Praktyka częstego scalania zmian kodu do wspólnej gałęzi, gdzie każde scalenie automatycznie uruchamia budowanie i testy w celu wczesnego wykrycia konfliktów i błędów.

Praktyka utrzymywania oprogramowania w stanie gotowym do wdrożenia w dowolnej chwili poprzez automatyzację budowania, testowania i przygotowania wydania.

Rozszerzenie dostarczania, w którym każda pomyślnie zweryfikowana zmiana jest automatycznie i bez ingerencji człowieka wdrażana na środowisko produkcyjne.

Bezklasowa metoda agregacji i przydziału adresów oparta na prefiksach o dowolnej długości, zastępująca podział na klasy adresowe.

Architektura o złożonej liście rozkazów: instrukcje wieloetapowe o zmiennej długości, często realizujące dostęp do pamięci i obliczenia łącznie.

Klasa problemów, których dopełnienia należą do NP; obejmuje problemy z wielomianowo weryfikowalnym świadectwem odpowiedzi negatywnej.

Niewielki blok danych odsyłany przez klienta przy kolejnych żądaniach, służący do utrzymania stanu i identyfikacji sesji w protokole bezstanowym.

Metoda wykrywania błędów transmisji oparta na dzieleniu wielomianowym danych; reszta dołączana do ramki pozwala odbiorcy wykryć przekłamania bitów.

Replikowany typ danych zaprojektowany tak, by współbieżne aktualizacje łączyły się bez konfliktów, gwarantując zbieżność replik.

Metoda dostępu do medium z nasłuchem nośnej i unikaniem kolizji przez losowe odczekiwanie i potwierdzenia; stosowana tam, gdzie kolizji nie da się wykryć, np. w sieciach radiowych.

Metoda dostępu do współdzielonego medium z nasłuchem nośnej i wykrywaniem kolizji; nadawca przerywa transmisję po wykryciu jednoczesnego nadawania innej stacji.

Formalny model współbieżności oparty na synchronicznej komunikacji procesów przez kanały, z operatorami wyboru, kompozycji równoległej i sekwencji.

Cross-site request forgery; zmuszenie uwierzytelnionej przeglądarki ofiary do wysłania niezamierzonego żądania do aplikacji, w której ofiara jest zalogowana.

Zamknięta marszruta o co najmniej trzech wierzchołkach, w której wierzchołek początkowy pokrywa się z końcowym, a pozostałe się nie powtarzają.

Zamknięta marszruta przechodząca przez każdą krawędź grafu dokładnie raz; istnieje wtedy, gdy graf jest spójny i wszystkie stopnie są parzyste.

Średni czas od wykrycia awarii do przywrócenia poprawnego działania usługi (Mean Time To Recovery/Repair).

Globalny system odniesienia czasowego oparty na przyczynowości zamiast czasu fizycznego, służący do rozumowania o stanach globalnych i porządkowaniu zdarzeń.

Średni czas od wystąpienia awarii do jej wykrycia przez system monitorowania lub operatorów (Mean Time To Detect).

Zakres wykonania programu, w którym referencja lub zasób pozostaje ważny; w systemach typów weryfikowany statycznie dla bezpieczeństwa pamięci.

Pole nagłówka ograniczające liczbę przeskoków pakietu; po wyzerowaniu pakiet jest odrzucany, co zapobiega pętlom.

Udział poprawnie wykrytych przypadków pozytywnych wśród wszystkich rzeczywistych pozytywów; mierzy zdolność wykrywania klasy docelowej.

Postać normalna eliminująca nietrywialne zależności wielowartościowe, których lewa strona nie jest nadkluczem relacji.

Liczba rekordów mieszczących się w pojedynczym bloku przechowywania, determinująca koszt dostępu wyrażony liczbą operacji wejścia-wyjścia.

Kategoria dowodu tożsamości: coś, co użytkownik wie, coś, co posiada, lub czym jest (cecha biometryczna).

Gwarancja sesyjna: proces po wykonaniu zapisu zawsze widzi w kolejnych odczytach efekt tego zapisu lub nowszy.

Model, w którym właściciel zasobu wedle własnego uznania decyduje o nadawaniu i odbieraniu innym podmiotom praw do tego zasobu.

Skierowany graf acykliczny (directed acyclic graph) — digraf bez cykli skierowanych; dopuszcza sortowanie topologiczne wierzchołków.

Wydzielony podzbiór hurtowni danych ukierunkowany na jeden obszar tematyczny lub dział, ułatwiający dostęp i analizę.

Samodzielna jednostka danych przesyłana bez wcześniejszego ustanowienia połączenia i bez gwarancji dostarczenia ani kolejności.

Rozproszona odmowa usługi; skoordynowany atak z wielu zainfekowanych hostów (botnetu) zalewający cel ruchem w celu wyczerpania jego zasobów.

Celowe ograniczanie funkcjonalności lub jakości usługi pod obciążeniem albo przy częściowej awarii, by zachować dostępność funkcji krytycznych.

Konstrukcja wprowadzająca nazwę i jej atrybuty, np. typ, bez konieczności podawania jej pełnej definicji czy wartości.

Przyspieszanie generacji przez model pomocniczy proponujący kilka tokenów naraz, które główny model weryfikuje jednym przebiegiem.

Własność rozkładu schematu relacji na rzuty, dla którego naturalne złączenie tych rzutów odtwarza dokładnie relację wyjściową, bez fałszywych krotek.

Rozkład macierzy na iloczyn macierzy ortogonalnych i diagonalnej macierzy wartości osobliwych; podstawa wielu metod redukcji.

Wzorzec dynamicznie dołączający obiektowi nowe odpowiedzialności przez opakowanie go obiektem o tym samym interfejsie.

Proces działający w tle bez interaktywnego sterowania użytkownika, zwykle uruchamiany przy starcie systemu do obsługi usług.

Kierowanie odebranych segmentów do właściwego gniazda procesu odbiorczego na podstawie pól nagłówka, m.in. numeru portu.

Drzewiasta reprezentacja wyniku grupowania hierarchicznego pokazująca kolejność i poziom łączenia grup.

Celowe wprowadzenie redundancji danych przez zagnieżdżanie lub duplikowanie, by ograniczyć kosztowne złączenia i przyspieszyć odczyt.

Nieujemna liczba całkowita zwracana przez system operacyjny, identyfikująca otwarty plik lub strumień w obrębie procesu.

Trening mniejszego modelu (ucznia), by naśladował wyjścia większego modelu (nauczyciela), przenosząc jego wiedzę przy mniejszym koszcie.

Metoda wykrywania zagrożeń przez identyfikację odchyleń od ustalonego profilu normalnego zachowania systemu lub sieci.

Wykrywanie zagrożeń przez dopasowanie obserwowanej aktywności do wzorców znanych ataków zapisanych jako sygnatury.

Komponent dostarczający procesom podejrzeń o awarii innych procesów, charakteryzowany własnościami kompletności i dokładności.

Skumulowany koszt przyszłych poprawek wynikający z wyboru łatwiejszego, gorszego rozwiązania zamiast lepszego, lecz pracochłonniejszego.

Wydzielona strefa sieci o ograniczonym zaufaniu, umieszczona między siecią wewnętrzną a publiczną, hostująca usługi dostępne z zewnątrz.

Dowodzony przez drzewo decyzyjne minimalny pesymistyczny koszt Ω(n log n) dla algorytmów sortujących wyłącznie przez porównania kluczy.

Minimalny koszt, jakiego wymaga każdy algorytm rozwiązujący dany problem, niezależny od konkretnej implementacji.

Fragment sieci, w którym ramki nadane jednocześnie przez różne stacje mogą się nałożyć i zniszczyć; ograniczana przez przełączniki i mosty.

Zbiór par obiekt–prawa określający środowisko wykonawcze, w którym proces może operować; jednostka izolacji uprawnień.

Zbiór urządzeń, do których dociera ramka rozgłoszeniowa wysłana przez dowolne z nich; rozdzielana przez routery i sieci VLAN.

Funkcja wraz z zachowanym środowiskiem powiązań wolnych zmiennych z miejsca jej definicji, dzięki czemu zachowuje dostęp do nich poza nim.

Mechanizm sprawdzania struktury wartości względem wzorców i wiązania jej składowych z nazwami, typowy dla języków funkcyjnych.

Uzupełnianie wiadomości dodatkowymi bitami do pełnej wielokrotności długości bloku przed zaszyfrowaniem szyfrem blokowym.

Atak odmowy usługi (Denial of Service) polegający na wyczerpaniu zasobów systemu, by uniemożliwić obsługę uprawnionych użytkowników.

Odsetek czasu, w którym system jest sprawny i gotowy do poprawnej obsługi żądań, zwykle wyrażany w procentach (np. liczbą dziewiątek).

Dalsze trenowanie wstępnie wytrenowanego modelu na węższych danych w celu adaptacji do konkretnego zadania lub domeny.

Specjalny plik zawierający ścieżkę do innego pliku, rozwiązywaną przy dostępie; może wskazywać obiekty na innych systemach plików i nieistniejące.

Wpis katalogowy odwzorowujący nazwę na ten sam i-węzeł co inny wpis, tak że plik istnieje dopóki liczba dowiązań jest większa od zera.

Skończony ciąg formuł, w którym każda jest aksjomatem lub wynika z wcześniejszych przez reguły wnioskowania, kończący się tezą.

Protokół, w którym dowodzący przekonuje weryfikatora o prawdziwości twierdzenia, nie ujawniając żadnej informacji poza samym faktem jego prawdziwości.

Metoda regularyzacji sieci neuronowych polegająca na losowym wyłączaniu części neuronów podczas treningu, co zapobiega ich współzależności.

Postać normalna spełniona, gdy relacja jest w 1NF i każdy atrybut niekluczowy jest w pełni funkcyjnie zależny od całego klucza głównego.

Każdy element wiedzy w systemie powinien mieć jedną, jednoznaczną i autorytatywną reprezentację, bez powielania logiki.

Degradacja jakości predykcji wdrożonego modelu w czasie wskutek zmiany rozkładu danych wejściowych względem treningowych.

Stopniowe odchylanie się wskazań zegara fizycznego od czasu odniesienia wskutek różnicy częstotliwości jego oscylatora od wartości nominalnej.

Stopniowe rozejście się rzeczywistego stanu infrastruktury z zapisanym w konfiguracji, najczęściej wskutek zmian ręcznych poza narzędziem IaC.

Spójny graf nieskierowany bez cykli; między każdą parą wierzchołków istnieje dokładnie jedna ścieżka.

Samobalansujące się drzewo wyszukiwań, w którym wysokości poddrzew każdego węzła różnią się o co najwyżej 1.

Zrównoważone drzewo wyszukiwań o wielu kluczach w węźle, zaprojektowane do efektywnego dostępu blokowego na pamięci zewnętrznej.

Drzewo, w którym każdy węzeł ma co najwyżej dwoje dzieci, oznaczane jako lewe i prawe.

Drzewo binarne z porządkiem: klucze w lewym poddrzewie ≤ klucz węzła ≤ klucze w prawym poddrzewie, co umożliwia wyszukiwanie.

Samobalansujące się drzewo wyszukiwań z kolorowaniem węzłów, w którym niezmienniki kolorów gwarantują logarytmiczną wysokość.

Model predykcyjny o strukturze drzewa, gdzie każdy węzeł wewnętrzny testuje cechę, a liście przypisują wartość lub klasę docelową.

Struktura przechowywania zorientowana na zapis, buforująca zmiany w pamięci i okresowo scalająca je w niezmienne, posortowane pliki na dysku.

Drzewo binarne, w którym każdy węzeł ma zero lub dwoje dzieci, a wszystkie liście są na tym samym poziomie.

Struktura drzewiasta, w której każdy węzeł zawiera skrót złączonych skrótów potomnych, umożliwiająca efektywną weryfikację integralności dużych zbiorów danych.

Drzewo prefiksowe, w którym ścieżka od korzenia koduje kolejne symbole klucza, a wspólne prefiksy współdzielą gałęzie.

Drzewo wyszukiwań utrzymujące wysokość rzędu logarytmu liczby węzłów, co gwarantuje logarytmiczny koszt operacji.

Drzewo binarne, którego wszystkie poziomy poza ostatnim są pełne, a liście ostatniego poziomu wypełniają je od lewej.

Własność szyfru, w której zmiana jednego bitu jawnego wpływa na wiele bitów szyfrogramu, rozpraszając strukturę statystyczną.

Fundamentalny kompromis między wybieraniem akcji o znanej wysokiej wartości a próbowaniem nowych akcji w celu zdobycia informacji.

Tworzenie wsadów w locie z napływających zapytań w oknie czasowym, równoważące latencję i przepustowość przy zmiennym ruchu.

Niesymetryczna miara różnicy między dwoma rozkładami prawdopodobieństwa, wyrażająca nadmiar bitów potrzebny przy kodowaniu wg rozkładu przybliżonego zamiast prawdziwego.

Zbiór atomowych wartości dopuszczalnych dla danego atrybutu wraz z określonym typem danych i ograniczeniami formatu.

Paradygmat rozwiązywania problemu przez podział na mniejsze podproblemy tego samego typu, ich niezależne rozwiązanie i scalenie wyników.

Operacja zwracająca krotki jednej relacji powiązane ze wszystkimi krotkami drugiej; wyraża kwantyfikator ogólny w zapytaniach.

Uporządkowana, trwała sekwencja wpisów utrzymywana spójnie na wielu węzłach, stanowiąca podstawę uzgodnionego porządku operacji.

Sekwencyjny zapis zmian wykonanych przez transakcje, używany do odtwarzania spójnego stanu bazy po awarii oraz wycofywania zmian.

Czasowe przyznanie procesowi wyłącznego prawa do zasobu lub roli, wygasające automatycznie, co tolerancyjnie radzi sobie z awariami posiadacza.

Własność, w której niewielka zmiana wejścia powoduje silną, nieprzewidywalną zmianę dużej części bitów wyniku.

Obserwowalna zmiana stanu poza wartością zwracaną przez wyrażenie, np. modyfikacja zmiennej globalnej lub operacja wejścia-wyjścia.

Problem, w którym gradienty rosną wykładniczo podczas propagacji wstecznej, powodując niestabilność i rozbieżność treningu.

Ciągły obszar bloków na nośniku przydzielony plikowi, opisany jako para początek-długość zamiast listy pojedynczych bloków.

Automatyczne wydobywanie ustrukturyzowanych danych (encji, relacji, zdarzeń) z tekstu nieustrukturyzowanego.

Relacja uznająca dwa wyrażenia za równoważne, gdy są nieodróżnialne w każdym kontekście programu pod względem obserwowalnego zachowania.

Zdolność systemu do dynamicznego zwiększania i zmniejszania przydzielonych zasobów w odpowiedzi na zmienne zapotrzebowanie, blisko proporcjonalnie do obciążenia.

Wyróżniony element, względem którego algorytm partycjonuje ciąg na część mniejszą i większą, np. w sortowaniu szybkim.

Wariant integracji, w którym dane są najpierw ładowane do magazynu docelowego, a transformacja następuje w jego silniku obliczeniowym (Extract, Load, Transform).

Opakowywanie danych warstwy wyższej w jednostkę danych warstwy niższej przez dołączenie nagłówka (i ewentualnie stopki) tej warstwy.

Funkcja straty mierząca rozbieżność między przewidywanym a docelowym rozkładem prawdopodobieństwa, standardowa w klasyfikacji.

Odpowiednik entropii dla ciągłych zmiennych losowych, definiowany przez całkę z gęstości pomnożonej przez logarytm gęstości.

Miara średniej ilości informacji (nieokreśloności) źródła dyskretnego, równa oczekiwanej wartości minus logarytmu prawdopodobieństw symboli, wyrażana w bitach.

Średnia nieokreśloność jednej zmiennej losowej przy znanej wartości drugiej zmiennej, uśredniona po rozkładzie tej drugiej.

Jeden pełny przebieg algorytmu uczenia przez cały zbiór treningowy.

Uzyskanie przez atakującego wyższego poziomu uprawnień niż pierwotnie przyznany, np. przejście do roli administratora.

Wyznaczanie funkcji gęstości prawdopodobieństwa rozkładu, z którego pochodzą obserwowane dane.

Proces ekstrakcji danych ze źródeł, ich transformacji do wspólnego modelu i ładowania do hurtowni (Extract, Transform, Load).

Docelowa wartość przypisana przykładowi uczącemu, którą model ma przewidywać w uczeniu nadzorowanym.

Znacznik przypisany podmiotowi lub obiektowi, wskazujący jego poziom wrażliwości i kategorie, używany do decyzji o dostępie w MAC.

Strategia obliczania, w której wyrażenie (np. argument) jest ewaluowane natychmiast, zanim zostanie użyte.

Strategia obliczania, w której wyrażenie jest ewaluowane dopiero, gdy jego wartość jest faktycznie potrzebna.

Kod lub technika wykorzystująca konkretną podatność systemu do wywołania niezamierzonego, korzystnego dla atakującego zachowania.

Klasa problemów rozstrzygalnych przez deterministyczną maszynę Turinga w czasie wykładniczym, ograniczonym przez 2 do potęgi wielomianu od rozmiaru wejścia.

Model wykonywania pojedynczych funkcji kodu uruchamianych zdarzeniowo, w którym dostawca w pełni zarządza alokacją zasobów.

Wzorzec udostępniający interfejs do tworzenia rodzin powiązanych obiektów bez wskazywania ich konkretnych klas.

Aproksymacja macierzy wag iloczynem macierzy o niższym rzędzie, redukująca liczbę parametrów i operacji.

Wzorzec udostępniający uproszczony, jednolity interfejs do zbioru interfejsów podsystemu, ukrywając jego wewnętrzną złożoność.

Probabilistyczna struktura bitowa testująca przynależność elementu do zbioru; daje fałszywie pozytywne, lecz nigdy fałszywie negatywne odpowiedzi.

Probabilistyczna struktura testująca przynależność, oparta na tablicy odcisków i przemieszczaniu kukułczym; wspiera usuwanie elementów, czego brak filtrowi Blooma.

Kontrola ruchu sieciowego przez decyzje dopuszczenia lub odrzucenia pakietów na podstawie pól nagłówka, np. adresów i portów.

Poprawnie zbudowany napis języka formalnego zbudowany ze zmiennych, predykatów i spójników zgodnie z regułami składni.

Przekazywanie pojedynczego pakietu z interfejsu wejściowego na właściwy interfejs wyjściowy routera zgodnie z tablicą przekazywania.

Podział pakietu na mniejsze części, gdy jego rozmiar przekracza jednostkę MTU łącza, z ponownym składaniem u odbiorcy.

Strata pamięci powstająca, gdy przydzielony blok jest większy niż żądanie, a nadwyżka wewnątrz bloku pozostaje niewykorzystana.

Strata pamięci powstająca, gdy wolne obszary są rozproszone w małych blokach niewystarczających do spełnienia żądania mimo łącznie dostatecznej ilości pamięci.

Nazwany, parametryzowany podprogram zwracający wartość, stanowiący wyodrębnioną jednostkę obliczenia wywoływaną z różnych miejsc.

Funkcja oceniająca oczekiwany zwrot z wykonania danej akcji w danym stanie, a następnie podążania za polityką; podstawa metod opartych na wartości.

Nieliniowa funkcja stosowana do wyjścia neuronu, umożliwiająca sieci modelowanie nieliniowych zależności.

Funkcja zdefiniowana bez przypisanej nazwy, zwykle jako wyrażenie lambda przekazywane bezpośrednio jako wartość.

Funkcja optymalizowana podczas uczenia, łącząca składnik dopasowania do danych z ewentualnymi karami, której ekstremum wyznacza parametry modelu.

Funkcja obliczalna mogąca być niezdefiniowana dla niektórych argumentów, gdy obliczenie nie kończy się.

Funkcja, której wynik zależy wyłącznie od argumentów i która nie wywołuje obserwowalnych efektów ubocznych.

Celowo kosztowna funkcja skrótu stosowana do haseł, utrudniająca ataki słownikowe i siłowe przez wysoki nakład obliczeń lub pamięci.

Funkcja obliczająca iloczyn skalarny obrazów dwóch punktów w przestrzeni cech wyższego wymiaru bez jawnego ich odwzorowania.

Funkcja łatwa do obliczenia, lecz trudna do odwrócenia bez znajomości dodatkowej tajnej informacji, która czyni odwrócenie wykonalnym.

Komponent o stałej długości wejścia i krótszym wyjściu, iterowany w konstrukcjach funkcji skrótu do przetwarzania kolejnych bloków danych.

Odwzorowanie przejść środowiska na skalarny sygnał wzmocnienia, definiujące cel zadania uczenia ze wzmocnieniem.

Funkcja traktowana jak zwykła wartość: można ją przekazywać, zwracać i przypisywać do zmiennych.

Funkcja budowana z funkcji bazowych przez złożenie i rekursję pierwotną, zawsze całkowita, lecz węższa od wszystkich funkcji obliczalnych.

Funkcja obliczalna zdefiniowana przez rekursję pierwotną, minimalizację i funkcje bazowe; klasa równoważna funkcjom obliczalnym Turinga.

Deterministyczna funkcja odwzorowująca dane wejściowe dowolnego rozmiaru na wartość o stałym rozmiarze, używana do indeksowania i wyszukiwania.

Funkcja przekształcająca dane dowolnej długości w ciąg o stałej długości, zaprojektowana tak, by była jednokierunkowa i odporna na kolizje.

Funkcja normalizująca wektor liczb do rozkładu prawdopodobieństwa, używana w warstwie wyjściowej klasyfikacji wieloklasowej.

Funkcja mierząca rozbieżność między przewidywaniem modelu a wartością docelową; jej minimalizacja steruje uczeniem parametrów.

Funkcja przypisująca stanowi (lub parze stan-akcja) oczekiwany skumulowany zwrot przy danej polityce, mierząca długoterminową korzyść.

Funkcja przekształcająca materiał wejściowy (hasło lub sekret) w jeden lub więcej kluczy kryptograficznych o pożądanych własnościach.

Funkcja przyjmująca inne funkcje jako argumenty lub zwracająca funkcję jako wynik.

Najmniejsza szybkość bitowa potrzebna do zakodowania źródła przy zadanym dopuszczalnym poziomie zniekształcenia odtworzenia.

Łączenie kilku kolejnych operacji grafu w jedno jądro obliczeniowe, redukujące transfery pamięci i narzut wywołań.

Końcowa faza kompilatora tłumacząca reprezentację pośrednią na kod docelowy maszyny, wybierając instrukcje i przydzielając zasoby.

Zdolność wyuczonego modelu do poprawnego działania na danych niewidzianych podczas uczenia.

Para sieci — generator i dyskryminator — uczonych przeciwstawnie, gdzie generator tworzy próbki, a dyskryminator odróżnia je od prawdziwych.

Wzbogacanie generacji modelu o fragmenty pobrane z zewnętrznej bazy wiedzy, dołączane do kontekstu w czasie wnioskowania.

Praktyka, w której repozytorium Git jest jedynym źródłem prawdy o stanie docelowym, a agent automatycznie uzgadnia z nim rzeczywistą infrastrukturę.

Połączenie uczenia ze wzmocnieniem z głębokimi sieciami neuronowymi jako aproksymatorami funkcji wartości lub polityki w przestrzeniach wysokowymiarowych.

Liczba krawędzi na ścieżce od korzenia do danego węzła; korzeń ma głębokość zero.

Abstrakcyjny punkt końcowy komunikacji sieciowej identyfikowany adresem i portem, przez który proces wysyła i odbiera dane przez stos protokołów.

Metoda optymalizująca parametryczną politykę przez wznoszenie gradientowe względem oczekiwanego zwrotu, bez pośredniej funkcji wartości.

Struktura złożona ze zbioru wierzchołków oraz zbioru krawędzi łączących pary wierzchołków, modelująca relacje między obiektami.

Graf skierowany niezawierający cyklu skierowanego; umożliwia sortowanie topologiczne wierzchołków.

Graf, którego wierzchołki dzielą się na dwa rozłączne zbiory tak, że każda krawędź łączy wierzchołek z jednego zbioru z wierzchołkiem z drugiego.

Skierowany graf reprezentujący operacje i przepływ danych w modelu, podstawa do wykonania i optymalizacji obliczeń.

Graf, który można narysować na płaszczyźnie tak, że jego krawędzie przecinają się wyłącznie we wspólnych wierzchołkach.

Graf skierowany, którego węzły to bloki podstawowe, a krawędzie reprezentują możliwe przejścia sterowania między nimi podczas wykonania.

Graf, w którym krawędzie (łuki) mają ustaloną orientację — są uporządkowanymi parami wierzchołków wskazującymi kierunek relacji.

Graf, w którym każdej krawędzi przypisano liczbową wagę, np. koszt lub odległość.

Architektura operująca na danych grafowych, agregująca informacje od sąsiadów węzła przez przekazywanie komunikatów.

Formalna gramatyka, w której każda produkcja zastępuje pojedynczy symbol nieterminalny ciągiem symboli, używana do opisu składni języków.

Powierzchnia w przestrzeni cech rozdzielająca obszary przypisywane przez klasyfikator do różnych klas.

Uproszczona bramkowana komórka rekurencyjna z bramką resetu i aktualizacji, łącząca stan i pamięć w jednym wektorze.

Mechanizm jądra Linux limitujący i rozliczający zużycie zasobów (CPU, pamięć, I/O) przez grupy procesów, używany do ograniczania kontenerów.

Podział zbioru obiektów na grupy o wysokim podobieństwie wewnętrznym i niskim między grupami, bez etykiet referencyjnych.

Wyodrębnianie grup jako obszarów o wysokim zagęszczeniu punktów oddzielonych obszarami rzadkimi, odpornego na szum.

Tworzenie zagnieżdżonej struktury grup przez kolejne łączenie lub dzielenie zbiorów, przedstawianej jako dendrogram.

Algorytm dzielący dane na k grup przez iteracyjne minimalizowanie sumy kwadratów odległości punktów od centroidów.

Łączenie wielu zapytań w jeden wsad przetwarzany razem, by lepiej wykorzystać równoległość sprzętu i zwiększyć przepustowość.

Generowanie przez model tresci wiarygodnie brzmiacej, lecz falszywej lub niemajacej pokrycia w danych zrodlowych.

Algorytm rozwijający materiał wejściowy w zestaw podkluczy rundowych używanych w kolejnych rundach szyfru blokowego.

Strategia zmieniająca tempo uczenia w trakcie treningu, zwykle malejąco, by poprawić zbieżność i jakość rozwiązania.

Hasło ważne tylko dla pojedynczego logowania lub krótkiego okna czasowego, generowane na podstawie współdzielonego sekretu i czasu lub licznika.

Odwzorowanie kluczy w indeksy tablicy przez funkcję skrótu, umożliwiające wyszukiwanie i wstawianie w średnim czasie stałym.

Schemat haszowania dla statycznego zbioru kluczy gwarantujący brak kolizji i wyszukiwanie w stałym czasie pesymistycznym.

Technika adresowania otwartego, w której krok przeszukiwania sekwencji prób wyznacza druga funkcja skrótu, redukując grupowanie.

Schemat haszowania z dwiema funkcjami skrótu, w którym wstawiany element wypiera dotychczasowy zajmujący pozycję, gwarantując stały czas wyszukiwania pesymistyczny.

Dynamiczna technika haszowania powiększająca katalog kubełków przez podwajanie wraz ze wzrostem danych, bez przebudowy całej struktury.

Metoda przypisywania kluczy do węzłów, w której dodanie lub usunięcie węzła wymaga relokacji jedynie niewielkiej części kluczy.

Schemat losowego wyboru funkcji skrótu z rodziny tak, by prawdopodobieństwo kolizji dwóch kluczy było małe niezależnie od danych wejściowych.

Sytuacja w potoku, gdy następna instrukcja nie może wykonać się w przypisanym takcie z powodu zależności danych, strukturalnych lub sterowania.

Ukrycie wewnętrznego stanu i implementacji składnika za zdefiniowanym interfejsem, ograniczające bezpośredni dostęp z zewnątrz.

Reguła lub metoda dająca akceptowalne rozwiązanie szybciej niż metoda dokładna, bez gwarancji optymalności.

Klasyfikacja zbiorów nieobliczalnych według liczby naprzemiennych kwantyfikatorów w ich definicji logicznej.

Wielopoziomowa organizacja pamięci uporządkowana wg malejącej szybkości i rosnącej pojemności (rejestry, cache, RAM, dysk), wykorzystująca lokalność odwołań.

Hierarchia klas złożoności uogólniających NP i coNP przez naprzemienne kwantyfikatory egzystencjalne i uniwersalne nad maszyną wyroczniową.

Parametr sterujący procesem uczenia, ustalany przed uczeniem i niewyznaczany przez optymalizację na danych.

Założenie, że dane wysokowymiarowe leżą w pobliżu rozmaitości o znacznie niższym wymiarze wewnętrznym.

Struktura statystyczna przybliżająca rozkład wartości w kolumnie przez podział na przedziały, wspierająca szacowanie selektywności.

Kod uwierzytelniania wiadomości oparty na funkcji skrótu i tajnym kluczu wykorzystywanym w zagnieżdżonych wywołaniach skrótu.

Celowo udostępniony, pozorny zasób mający przyciągać atakujących, by wykrywać i analizować ich techniki bez ryzyka dla rzeczywistych systemów.

Zintegrowany, tematyczny, nieulotny i opatrzony wymiarem czasu zbiór danych wspierający podejmowanie decyzji w organizacji.

Probabilistyczna struktura szacująca liczbę unikalnych elementów (kardynalność) strumienia danych przy stałym, bardzo małym zużyciu pamięci.

Struktura danych przechowująca metadane pliku (rozmiar, prawa, znaczniki czasu, wskaźniki bloków) niezależnie od nazwy, identyfikowana numerem w systemie plików.

Model usługowy udostępniający odbiorcy moc obliczeniową, pamięć masową i sieć, na których wdraża on dowolne oprogramowanie wraz z systemem operacyjnym.

Zarządzanie infrastrukturą (serwery, sieci) za pomocą wersjonowanych plików deklaratywnych odczytywanych maszynowo, zamiast ręcznej konfiguracji, co umożliwia automatyczne i powtarzalne odtwarzanie środowisk.

Własność operacji, dla której wielokrotne wykonanie daje ten sam stan końcowy co jednokrotne; ponowne uruchomienie nie wprowadza dodatkowych zmian.

Własność operacji, której wielokrotne wykonanie daje ten sam efekt co jednokrotne, umożliwiająca bezpieczne ponawianie po awarii.

System wykrywania włamań (Intrusion Detection System) monitorujący ruch lub hosty w celu identyfikacji aktywności naruszającej politykę bezpieczeństwa.

Operacja binarna tworząca relację z wszystkich możliwych kombinacji krotek dwóch relacji; jej stopień jest sumą stopni argumentów.

Równoległość na poziomie instrukcji — miara liczby instrukcji programu, które potencjalnie mogą być wykonywane jednocześnie bez zmiany wyniku.

Pomocnicza struktura danych przyspieszająca wyszukiwanie wierszy po wartościach wybranych kolumn, kosztem dodatkowej przestrzeni i narzutu przy modyfikacjach.

Indeks reprezentujący występowanie każdej wartości kolumny jako wektor bitów po wierszach; wydajny dla kolumn o małej liczbie różnych wartości i zapytań logicznych.

Indeks zawierający wpis dla każdej wartości klucza wyszukiwania występującej w pliku danych.

Indeks odwzorowujący klucz przez funkcję mieszającą na kubełek, dający wyszukiwanie po równości w czasie blisko stałym, lecz bez wsparcia zapytań zakresowych.

Indeks, którego porządek logiczny odpowiada fizycznemu rozmieszczeniu wierszy na nośniku, dzięki czemu rekordy o bliskich kluczach leżą obok siebie.

Indeks, którego kolejność wpisów jest niezależna od fizycznego rozmieszczenia rekordów danych; wpisy wskazują na rozproszone lokalizacje wierszy.

Indeks zawierający wszystkie kolumny potrzebne do odpowiedzi na zapytanie, dzięki czemu można je obsłużyć bez sięgania do tabeli bazowej.

Indeks zawierający wpisy tylko dla niektórych wartości klucza (np. po jednym na blok), wymagający przeszukania sekwencyjnego między wpisami.

Indeks zbudowany na uporządkowanej liście wielu kolumn, w którym efektywność zapytań zależy od kolejności kolumn w kluczu.

Faza użycia wytrenowanego modelu do obliczenia predykcji na nowych danych wejściowych, bez aktualizacji wag.

Wykonywanie modelu lokalnie na urządzeniu końcowym blisko źródła danych, bez wysyłania ich do chmury.

Miara redukcji nieokreśloności jednej zmiennej losowej dzięki znajomości drugiej; ilość informacji, którą zmienne niosą o sobie nawzajem.

Zespół ról, polityk i procedur do tworzenia, dystrybucji, przechowywania i unieważniania certyfikatów klucza publicznego oraz zarządzania kluczami.

Podejście, w którym komponenty środowiska nie są modyfikowane po wdrożeniu, lecz zastępowane nowymi z aktualizowanego obrazu wzorcowego.

Sformalizowany przegląd artefaktów z określonymi rolami i listami kontrolnymi, dążący do wykrycia defektów we wczesnych fazach wytwarzania.

Filtrowanie ruchu z uwzględnieniem stanu połączeń, śledzące kontekst sesji w celu dopuszczania pakietów należących do ustanowionych połączeń.

Najmniejsza samodzielna jednostka wykonawcza programu wyrażająca akcję do wykonania, np. przypisanie lub sterowanie przepływem.

Konstrukcja sterująca wybierająca gałąź wykonania w zależności od wartości logicznej warunku.

Reguła wymagająca, by żaden atrybut wchodzący w skład klucza podstawowego nie przyjmował wartości NULL.

Reguła wymagająca, by każda niepusta wartość klucza obcego odpowiadała istniejącej wartości klucza podstawowego w relacji odwołanej.

Zdefiniowany zestaw operacji i prymitywów, przez który warstwa udostępnia swoje usługi warstwie bezpośrednio wyższej.

Bezpośrednie wykonywanie instrukcji programu źródłowego na podawanych danych bez wcześniejszej translacji do kodu maszynowego.

Sytuacja, gdy zadanie o wysokim priorytecie czeka na zasób trzymany przez zadanie niskopriorytetowe blokowane przez zadania pośrednie.

Tworzenie, dobór i przekształcanie cech z surowych danych w celu poprawy zdolności predykcyjnej modelu.

Manipulacja ludźmi w celu skłonienia ich do ujawnienia informacji lub wykonania działań naruszających bezpieczeństwo.

System zapobiegania włamaniom (Intrusion Prevention System) wykrywający i aktywnie blokujący ruch uznany za złośliwy w czasie rzeczywistym.

Architektura listy rozkazów — abstrakcyjny kontrakt między sprzętem a oprogramowaniem określający zestaw instrukcji, rejestry i model pamięci widoczne dla programisty.

Wzorzec udostępniający sekwencyjny dostęp do elementów obiektu agregującego bez ujawniania jego wewnętrznej reprezentacji.

Własność określająca, w jakim stopniu współbieżne transakcje są wzajemnie odseparowane, tak by nie widzieć swoich niezatwierdzonych skutków.

Poziom izolacji, w którym transakcja widzi spójną migawkę bazy z chwili startu, a konflikt zapisów wykrywany jest przy zatwierdzaniu.

Odpowiedniość między typami a zdaniami logicznymi oraz między programami a dowodami, łącząca teorię typów z logiką konstruktywną.

Mechanizm pozwalający użytkownikowi uwierzytelnić się raz i uzyskać dostęp do wielu niezależnych usług bez ponownego logowania.

Repozytorium przechowujące surowe dane w wielu formatach (ustrukturyzowane i nieustrukturyzowane) w natywnej postaci do późniejszego przetwarzania.

Język, dla którego istnieje maszyna Turinga akceptująca wszystkie jego słowa, lecz mogąca nie zatrzymać się dla słów spoza niego.

Język, dla którego istnieje maszyna Turinga zawsze zatrzymująca się i rozstrzygająca przynależność słowa.

Zmienność opóźnienia kolejnych pakietów docierających do odbiorcy, krytyczna dla ruchu czasu rzeczywistego jak głos czy wideo.

Model nieparametryczny przypisujący predykcję na podstawie etykiet k najbliższych przykładów uczących w przestrzeni cech.

Zgodność deklarowanych prawdopodobieństw modelu z empiryczną częstością zdarzeń; dobrze skalibrowany model ma trafne oceny pewności.

Model kanału o wejściu i wyjściu binarnym, w którym każdy bit jest niezależnie odwracany z jednakowym prawdopodobieństwem błędu.

Model probabilistyczny opisany rozkładem warunkowym wyjścia względem wejścia, reprezentujący medium przesyłu informacji wraz z zakłóceniami.

Miara zgodności między dwoma oceniającymi skorygowana o zgodność przypadkową; ocenia spójność etykietowania ponad poziom losowy.

Najmniejsza jednostka wdrożeniowa w orkiestracji, grupująca jeden lub więcej ściśle powiązanych kontenerów współdzielących sieć i magazyn.

Składnik dodawany do funkcji celu, penalizujący złożoność modelu w celu poprawy generalizacji; jego siłę kontroluje współczynnik regularyzacji.

Dodatkowy czas potrzebny na obsłużenie chybienia, czyli sprowadzenie bloku z niższego poziomu hierarchii do pamięci podręcznej.

Liczba unikalnych kombinacji etykiet metryki; wysoka wartość zwiększa koszt przechowywania i przetwarzania danych telemetrycznych.

Klasa problemów decyzyjnych, dla których poprawność rozwiązania można zweryfikować w czasie wielomianowym. Niedeterministyczny czas wielomianowy.

Klasa problemów decyzyjnych rozstrzygalnych w czasie wielomianowym na deterministycznej maszynie Turinga.

Mechanizm grupujący typy spełniające wspólny zbiór operacji, umożliwiający przeciążanie zorganizowane i polimorfizm ograniczony.

Zbiór problemów rozwiązywalnych w zadanych granicach zasobów obliczeniowych, np. czasu lub pamięci.

Zbiór połączonych maszyn (węzłów) traktowanych jako jeden zasób obliczeniowy zarządzany wspólnie przez warstwę orkiestracji.

Zadanie predykcji, w którym model przypisuje obserwacji jedną z dyskretnych klas docelowych.

Przypisywanie dokumentów lub fragmentów tekstu do z góry zdefiniowanych kategorii na podstawie ich treści.

Zjawisko gwałtownego wzrostu rzadkości danych i utraty sensu miar odległości wraz ze wzrostem liczby wymiarów.

Minimalny zbiór atrybutów jednoznacznie identyfikujący każdą krotkę relacji, z którego nie można usunąć atrybutu bez utraty unikalności.

Atrybut lub zbiór atrybutów relacji odwołujący się do klucza podstawowego innej relacji, realizując powiązanie między relacjami.

Wybrany klucz kandydujący pełniący rolę głównego identyfikatora krotek relacji; jego wartości nie mogą być NULL ani się powtarzać.

Trzymany w tajemnicy element pary kluczy, używany do deszyfrowania lub składania podpisu cyfrowego.

Jawnie udostępniany element pary kluczy, służący do szyfrowania danych dla właściciela lub weryfikacji jego podpisu.

Atrybut rekordu, wg którego wyznaczany jest porządek elementów podczas sortowania lub identyfikacja przy wyszukiwaniu.

Wspólny poufny parametr, znany tylko uprawnionym stronom, sterujący szyfrowaniem i deszyfrowaniem w kryptografii symetrycznej.

Pośrednia, kompaktowa reprezentacja programu z instrukcjami dla abstrakcyjnej maszyny, niezależna od architektury sprzętowej.

Liniowy kod blokowy dodający bity nadmiarowe umożliwiające korekcję pojedynczego błędu i wykrycie podwójnego, dzięki odpowiedniej odległości minimalnej.

Kod dodający redundancję do przesyłanych danych, by umożliwić wykrycie i naprawę błędów powstałych w kanale.

Kod blokowy, którego słowa tworzą podprzestrzeń liniową przestrzeni wektorowej nad ciałem skończonym, opisany macierzą generującą.

Reprezentacja programu niezależna od maszyny, generowana między front-endem a back-endem w celu uproszczenia translacji i optymalizacji.

Kod, w którym żadne słowo kodowe nie jest przedrostkiem innego, co umożliwia jednoznaczne i natychmiastowe dekodowanie strumienia.

Liniowa forma kodu pośredniego, w której każda instrukcja ma co najwyżej trzy operandy i odpowiada jednej operacji elementarnej.

Metoda kompresji odwzorowująca cały ciąg symboli na pojedynczą liczbę z przedziału jednostkowego, osiągająca długość bliską entropii.

Metoda budowy optymalnego prefiksowego kodu o zmiennej długości, przypisująca krótsze słowa kodowe częstszym symbolom źródła.

Odwzorowanie ciągu bitów na przebieg napięcia w medium przewodowym tak, by zapewnić synchronizację i równowagę składowej stałej; np. Manchester, NRZ, 4B/5B.

Algorytm tokenizacji podsłownej iteracyjnie scalający najczęstsze pary sąsiednich symboli w nowe jednostki słownika.

Mechanizm dodający informację o położeniu tokena w sekwencji, ponieważ uwaga sama w sobie jest niezależna od kolejności.

Liniowa struktura o dyscyplinie FIFO: element pierwszy włożony jest pierwszym usuwanym; wstawianie na końcu, pobieranie z początku.

Kolejka pozwalająca wstawiać i usuwać elementy z obu końców (z ang. deque).

Struktura, w której każdy element ma priorytet, a pobierany jest zawsze element o najwyższym (lub najniższym) priorytecie.

Sytuacja, w której funkcja skrótu przypisuje tę samą wartość dwóm różnym kluczom wejściowym.

Przypisanie etykiet (kolorów) wierzchołkom tak, by sąsiednie wierzchołki miały różne kolory, zwykle przy minimalnej liczbie kolorów.

Sposób fizycznego składowania, w którym wartości każdej kolumny zapisuje się ciągle obok siebie, sprzyjając skanom analitycznym i kompresji.

Scalanie wielu posortowanych plików w strukturach LSM w mniejszą liczbę plików, usuwające nadpisane i skasowane wpisy oraz odzyskujące przestrzeń.

Tłumaczenie programu z języka źródłowego na równoważny program w języku docelowym (np. kod maszynowy lub kod pośredni) wykonywane przez kompilator przed uruchomieniem.

Tłumaczenie kodu pośredniego na kod maszynowy w trakcie wykonania programu, łączące przenośność interpretacji z szybkością kodu natywnego.

System przekształcający model wysokiego poziomu w zoptymalizowany kod wykonywalny dla docelowego sprzętu.

Wzorzec składający obiekty w struktury drzewiaste i pozwalający traktować pojedyncze obiekty oraz ich kompozycje jednolicie.

Kodowanie danych umożliwiające dokładne odtworzenie oryginału, redukujące rozmiar przez usunięcie statystycznej redundancji.

Kodowanie danych dopuszczające kontrolowane zniekształcenie odtworzenia w zamian za większy stopień redukcji rozmiaru.

Zależność, w której zmniejszanie obciążenia estymatora zwykle zwiększa jego wariancję i odwrotnie, wpływając na całkowity błąd predykcji.

Wzorzec dostarczania komunikatu do zdefiniowanego zbioru odbiorców jako pojedynczej operacji, z gwarancjami dotyczącymi atomowości i porządku dostarczenia.

Mechanizmy umożliwiające procesom wymianę danych i koordynację działań, np. przez pamięć dzieloną lub przesyłanie komunikatów.

Samodzielna jednostka danych wymieniana między procesami, stanowiąca podstawową abstrakcję bezpośredniej komunikacji w systemie rozproszonym.

Technika, w której przed transmisją ustanawia się dedykowaną ścieżkę o zarezerwowanych zasobach utrzymywaną przez cały czas połączenia.

Technika przesyłu, w której dane dzieli się na pakiety wędrujące niezależnie i współdzielące zasoby sieci bez rezerwacji stałej ścieżki.

Podejście, w którym opisuje się pożądany stan końcowy systemu, a orkiestrator sam dąży do jego osiągnięcia, zamiast podawania kroków.

Podejście, w którym podaje się jawną sekwencję poleceń modyfikujących system, by doprowadzić go do żądanej postaci.

Własność systemu redukcji, w którym różne ścieżki obliczeń z jednego wyrażenia zawsze prowadzą do wspólnego potomka.

Własność szyfru maskująca zależność między kluczem a szyfrogramem, czyniąc tę relację złożoną i nieliniową.

Problem uzgodnienia przez zbiór procesów jednej wspólnej wartości mimo opóźnień i awarii, spełniający zgodność, ważność i zakończenie.

Schemat funkcji skrótu naprzemiennie wchłaniający bloki wejścia i wyciskający wynik przez permutację działającą na stanie wewnętrznym.

Schemat budowy funkcji skrótu przez iteracyjne stosowanie funkcji kompresji do kolejnych bloków wiadomości z dopełnieniem długości.

Wyrażenie z wyróżnioną dziurą wskazującą miejsce, w którym może zajść następny krok redukcji, ujmujące strategię obliczania.

Wyraźna granica, w obrębie której określony model dziedzinowy obowiązuje i ma spójne znaczenie terminów.

Izolowana, przenośna jednostka uruchomieniowa zawierająca proces aplikacji i jego zależności, działająca w odseparowanej przestrzeni nad współdzielonym jądrem systemu.

Wirtualizacja na poziomie systemu operacyjnego, w której aplikacja wraz z zależnościami pakowana jest w izolowaną jednostkę współdzielącą jądro hosta.

Selektywne ograniczanie tego, kto lub co może odczytywać, zmieniać lub używać zasobów systemu, zgodnie z ustaloną polityką.

Regulacja tempa nadawania w odpowiedzi na zatłoczenie sieci, by ograniczyć straty pakietów i podział łącza między strumienie.

Mechanizm dopasowujący tempo nadawania do możliwości odbiorczych odbiorcy, by nie przepełnić jego bufora.

Operacja przywracania własności kopca przez przesuwanie węzła w dół lub w górę, podstawowy krok budowy i aktualizacji sterty.

Niemal pełne drzewo binarne spełniające własność kopca, zwykle reprezentowane w tablicy, używane do implementacji kolejki priorytetowej.

Sterta zbudowana z kolekcji drzew dwumianowych, wspierająca efektywne łączenie dwóch stert.

Sterta złączalna o zamortyzowanym stałym koszcie wstawiania i zmniejszania klucza, zbudowana z lasu drzew o luźnej strukturze.

Duży, uporządkowany zbiór tekstów lub nagrań mowy gromadzony do badań lingwistycznych i trenowania modeli.

Wielowymiarowa struktura danych organizująca miary wzdłuż wielu wymiarów, umożliwiająca szybkie agregacje i przekroje.

Z góry zaufany klucz publiczny lub certyfikat, od którego zaczyna się budowanie i walidacja zaufania w PKI.

Częściowo uporządkowany zbiór poziomów bezpieczeństwa z operacjami kresu, modelujący dozwolony przepływ informacji między etykietami.

Element grafu łączący parę wierzchołków i reprezentujący relację między nimi.

Uporządkowany zestaw wartości przypisanych atrybutom relacji, stanowiący pojedynczy element jej zbioru; odpowiada wierszowi tabeli.

Rodzaj kryptografii, w której każdy podmiot posiada parę powiązanych matematycznie kluczy: jawny i tajny, a operacja wykonana jednym jest odwracana drugim.

Połączenie szyfrowania asymetrycznego do bezpiecznego przekazania klucza z szyfrowaniem symetrycznym do ochrony właściwych danych.

Kryptografia asymetryczna oparta na trudności logarytmu dyskretnego w grupie punktów krzywej eliptycznej, dająca krótkie klucze przy wysokim bezpieczeństwie.

Wykres odsetka trafień względem odsetka fałszywych alarmów przy zmiennym progu decyzyjnym klasyfikatora binarnego.

Technika niezawodności systemu plików zapisująca planowane zmiany metadanych do dziennika przed ich zatwierdzeniem, umożliwiająca spójne odtworzenie po awarii.

Modyfikacja sygnału nagrody przez dodanie pomocniczych składników, przyspieszająca uczenie bez zmiany optymalnej polityki przy zachowaniu niezmienniczości.

Podejście organizacyjne skupiające analizę incydentów na czynnikach systemowych, a nie na winie jednostek, by zachęcać do otwartego raportowania.

Ustalony przedział czasu procesora przydzielany procesowi w szeregowaniu rotacyjnym, po którym następuje wywłaszczenie.

Operator wiążący zmienną w formule, wyrażający zakres jej obowiązywania: ogólny (dla każdego) lub egzystencjalny (istnieje).

Redukcja precyzji liczbowej wag i aktywacji modelu (np. z FP32 na INT8) w celu zmniejszenia rozmiaru i przyspieszenia obliczeń.

Skrajna kwantyzacja, w której wagi lub aktywacje przyjmują jedynie dwie wartości, drastycznie redukując pamięć i koszt obliczeń.

Kwantyzacja stosowana do gotowego, wytrenowanego modelu bez ponownego uczenia, zwykle z użyciem małego zbioru kalibracyjnego.

Technika symulująca efekty kwantyzacji podczas treningu, by model nauczył się odporności na obniżoną precyzję.

Minimalny podzbiór węzłów, którego zgoda jest wymagana do zatwierdzenia operacji, gwarantujący przecinanie się z innymi kworami.

Zespół wielu drzew decyzyjnych trenowanych na próbkach bootstrap z losowym podzbiorem cech, agregujący ich predykcje przez głosowanie lub uśrednianie.

Czas od podania wejścia do otrzymania predykcji modelu dla pojedynczego zapytania.

Zasada nadawania podmiotowi minimum uprawnień niezbędnych do wykonania zadania, ograniczająca skutki błędu lub nadużycia.

Sprowadzanie form wyrazowych do ich podstawowej formy słownikowej (lematu) z uwzględnieniem kontekstu morfologicznego.

Najmniejsza liczba kolorów potrzebna do poprawnego pokolorowania wierzchołków grafu tak, by sąsiednie miały różne kolory.

Miara mocy zbioru wyrażająca jego liczność, uogólniająca pojęcie liczby elementów na zbiory nieskończone.

Liczba krotek aktualnie należących do relacji; opisuje rozmiar jej ekstensji w danym stanie bazy.

Najsilniejszy model spójności obiektu: każda operacja zdaje się działać atomowo w pewnym punkcie między jej wywołaniem a zakończeniem, zgodnie z czasem rzeczywistym.

Najmniejsza jednostka transferu i przechowywania w pamięci podręcznej, obejmująca blok kolejnych bajtów pamięci wraz ze znacznikiem i bitami stanu.

Uporządkowany ciąg elementów wspierający wstawianie, usuwanie i przeglądanie w kolejności liniowej.

Lista powiązana, w której ostatni węzeł wskazuje na pierwszy, tworząc zamknięty pierścień bez wyróżnionego końca.

Lista powiązana, w której każdy węzeł ma wskaźniki do następnika i poprzednika, umożliwiając przechodzenie w obu kierunkach.

Uporządkowany zbiór reguł zezwalających lub blokujących ruch sieciowy na podstawie atrybutów pakietu, jak adresy i numery portów.

Liniowa struktura, w której każdy element (węzeł) przechowuje dane oraz wskaźnik do następnego węzła, bez wymogu ciągłości w pamięci.

Reprezentacja grafu, w której dla każdego wierzchołka przechowuje się listę jego sąsiadów.

Podpisany wykaz certyfikatów, które przestały być ważne przed datą wygaśnięcia, publikowany przez urząd certyfikacji.

Probabilistyczna struktura listowa z wieloma warstwami wskaźników, umożliwiająca wyszukiwanie i wstawianie w oczekiwanym czasie logarytmicznym.

Węzeł drzewa nieposiadający dzieci, kończący ścieżkę od korzenia.

Zapis wartości stałej wprost w kodzie źródłowym, np. liczby, znaku czy łańcucha, reprezentujący tę wartość bez pośrednictwa nazwy.

Duży model językowy — sieć neuronowa o miliardach parametrów trenowana na ogromnych korpusach tekstu do przewidywania i generowania języka naturalnego.

System logiczny dopuszczający kwantyfikację po elementach dziedziny, z predykatami, funkcjami i relacjami, ale bez kwantyfikacji po zbiorach.

Klasa problemów rozstrzygalnych przez deterministyczną maszynę Turinga używającą logarytmicznej pamięci roboczej względem rozmiaru wejścia.

Tendencja programu do odwoływania się w krótkim czasie do tych samych lub sąsiednich adresów pamięci; obejmuje lokalność czasową i przestrzenną.

Algorytm wymiany usuwający blok najdawniej używany (Least Recently Used), zakładający że dane ostatnio nieużywane będą potrzebne najpóźniej.

Komórka rekurencyjna z bramkami i komórką pamięci, zaprojektowana do uczenia zależności długoterminowych mimo zanikającego gradientu.

Kod uwierzytelniania wiadomości: krótki znacznik liczony z wiadomości i tajnego klucza, zapewniający jej integralność i autentyczność.

Abstrakcyjna reprezentacja uprawnień jako tabeli, w której wiersze to podmioty, kolumny to obiekty, a komórki — dozwolone operacje.

Tabela zestawiająca rzeczywiste i przewidziane klasy, z której wyprowadza się miary jakości klasyfikatora jak precyzja czy czułość.

Reprezentacja grafu w postaci macierzy kwadratowej, której element wskazuje obecność krawędzi między parą wierzchołków.

Plik deklaratywnie opisujący zasoby i ich pożądane parametry, odczytywany przez narzędzie w celu doprowadzenia systemu do tego opisu.

Przekształcenie struktur danych i parametrów w postać liniowego strumienia bajtów nadającą się do przesłania przez sieć i odtworzenia po stronie odbiorcy.

Wzorzec bitowy oddzielający część sieciową adresu od części hosta, wyznaczający granicę podsieci.

Abstrakcyjny model obliczeniowy z nieskończoną taśmą i głowicą, definiujący granicę tego, co algorytmicznie obliczalne.

Abstrakcyjna maszyna wykonująca kod pośredni programu, definiująca własny model pamięci i zestaw instrukcji niezależny od sprzętu.

Technika ważenia istotności poszczególnych elementów wejścia względem siebie, wyznaczająca reprezentację jako sumę ważoną wartości.

Technika przyspieszania obliczeń przez buforowanie wyników wywołań funkcji i zwracanie ich przy powtórnym wywołaniu z tymi samymi argumentami.

Ogólny szkielet heurystyk wyższego poziomu sterujący przeszukiwaniem przestrzeni rozwiązań, niezależny od konkretnego problemu.

Technika szacowania kosztu rekurencji przez sumowanie pracy na kolejnych poziomach drzewa wywołań rekurencyjnych.

Technika przetwarzania struktury liniowej przy użyciu dwóch indeksów poruszających się po niej według ustalonej reguły.

Technika rozwiązywania zadań optymalizacji przez podział przestrzeni na podzbiory i odcinanie tych, których oszacowanie wyklucza optimum.

Technika analizy zamortyzowanej przypisująca strukturze danych funkcję stanu, której zmiana zsumowana z kosztem rzeczywistym operacji daje jej koszt zamortyzowany.

Technika dowodowa konstruująca obiekt różniący się od każdego elementu listy, używana do wykazania nieprzeliczalności i nierozstrzygalności.

Technika redukcji przeszukiwania wyczerpującego przez podział wejścia na dwie połowy, przeszukanie każdej i połączenie częściowych wyników.

Wzorzec definiujący szkielet algorytmu w metodzie nadklasy, delegując wybrane kroki do przesłonięcia w podklasach.

Wzorzec definiujący interfejs tworzenia obiektu, lecz pozostawiający podklasom decyzję, którą klasę instancjonować.

Liczbowy pomiar agregowany w czasie, opisujący jeden wymiar zachowania systemu, np. liczbę żądań na sekundę czy zużycie pamięci.

Wartość liczbowa wyrażająca koszt trasy, na podstawie której protokół wybiera najlepszą ścieżkę do celu.

Liczbowa wartość analityczna przechowywana w tabeli faktów, podlegająca agregacji wzdłuż wymiarów (np. suma, średnia).

Średnia harmoniczna precyzji i czułości, łącząca obie w jedną wartość; szczególny przypadek miary F dla równej wagi.

Automatyczne mierzenie i raportowanie wykorzystania zasobów chmurowych, zapewniające przejrzystość zużycia dostawcy i odbiorcy.

Niezmienny, spójny obraz stanu systemu plików lub woluminu w danej chwili, umożliwiający odczyt i odtworzenie wcześniejszego stanu danych.

Algorytm rejestrujący spójny stan globalny systemu rozproszonego przez znaczniki przesyłane kanałami, bez wstrzymywania normalnej pracy.

Konkretna organizacja sprzętowa realizująca daną architekturę listy rozkazów: rozmieszczenie jednostek wykonawczych, potoku, pamięci podręcznych i ścieżek danych.

Styl budujący aplikację jako zbiór małych, niezależnie wdrażanych usług zorganizowanych wokół zdolności biznesowych i komunikujących się lekkimi mechanizmami.

Niewielki podzbiór danych treningowych użyty do jednej aktualizacji parametrów; kompromis między pełnym a pojedynczo-próbkowym szacowaniem gradientu.

Drzewo zawierające wszystkie wierzchołki grafu ważonego i mające najmniejszą możliwą sumę wag krawędzi.

Jednostka zarządzania pamięcią (memory management unit) — układ sprzętowy tłumaczący adresy wirtualne na fizyczne oraz egzekwujący ochronę dostępu.

Struktura interpretująca symbole języka, w której dany zbiór formuł jest prawdziwy.

Model współbieżności, w którym jednostki obliczeniowe (aktorzy) komunikują się asynchronicznie komunikatami i mają prywatny stan zmieniany tylko lokalnie.

Model wstępnie trenowany na szerokich danych w dużej skali, adaptowalny do wielu zadań pochodnych przez dostrajanie lub podpowiadanie.

Model uczący się rozkładu prawdopodobieństwa danych, zdolny do próbkowania nowych przykładów podobnych do treningowych.

Model przypisujący prawdopodobieństwo sekwencjom słów, zwykle przez przewidywanie kolejnego tokena na podstawie poprzedzających.

Probabilistyczny model rozkładu danych jako ważonej sumy wielu rozkładów normalnych, używany do grupowania miękkiego.

Większy, dokładny model, którego wyjścia stanowią cel uczenia dla mniejszego modelu w destylacji wiedzy.

Siedmiowarstwowy referencyjny model architektury komunikacji systemów otwartych (Open Systems Interconnection) standaryzujący funkcje od fizycznej po aplikacyjną.

Formalizm grafu, w którym węzły i krawędzie mają etykiety oraz zbiory par klucz-wartość (właściwości); krawędzie są skierowane i nazwane.

Architektura przekształcająca wejściową sekwencję w wyjściową o potencjalnie innej długości, złożona z kodera i dekodera.

Czterowarstwowy model architektury internetu (łącza, internetowa, transportowa, aplikacji) leżący u podstaw współczesnych sieci pakietowych.

Architektura sieci dzieląca komunikację na hierarchię warstw, z których każda świadczy usługi warstwie wyższej i korzysta z usług niższej.

Konceptualny model danych opisujący dziedzinę za pomocą encji, ich atrybutów oraz związków między encjami, niezależnie od implementacji.

Styl interaktywny rozdzielający dane (model), ich prezentację (widok) i obsługę wejścia oraz logikę sterowania (kontroler) na trzy współpracujące role.

Budowa modelu pojęciowego odwzorowującego obiekty, reguły i język domeny problemu jako podstawy projektu oprogramowania.

Nienadzorowane odkrywanie ukrytych tematów w zbiorze dokumentów jako rozkładów prawdopodobieństwa nad słowami.

Nakładanie informacji na falę nośną przez zmianę jej amplitudy, częstotliwości lub fazy, umożliwiające transmisję sygnału cyfrowego przez medium analogowe.

Wielokrotnie używalny, sparametryzowany pakiet definicji zasobów, hermetyzujący fragment infrastruktury jako jedną wywoływalną jednostkę.

Technika optymalizacji akumulująca wykładniczo ważoną średnią dotychczasowych gradientów, by przyspieszyć zbieżność i tłumić oscylacje.

Konstrukcja synchronizacji łącząca dane i procedury operujące na nich, zapewniająca, że tylko jeden wątek wykonuje je w danej chwili.

Abstrakcyjny komponent pośredniczący w każdym dostępie podmiotu do obiektu i egzekwujący politykę; musi być nieobchodzalny i weryfikowalny.

Styl, w którym całość funkcji aplikacji jest zbudowana i wdrażana jako pojedyncza, spójna jednostka wykonawcza.

Styl wdrażany jako jeden artefakt, lecz wewnętrznie podzielony na wyraźnie odgraniczone moduły o niskim sprzężeniu i jasnych interfejsach.

Operacja dołączenia systemu plików do globalnej przestrzeni nazw przez powiązanie go z punktem montowania, umożliwiająca dostęp do jego plików.

Maksymalny rozmiar ładunku, jaki dane łącze może przesłać w jednej ramce bez fragmentacji.

Łączenie wielu strumieni danych w jednym medium przez podział zasobu kanału — w dziedzinie częstotliwości, czasu lub długości fali.

Prymityw blokady o dwóch stanach zapewniający wzajemne wykluczanie, zwalniany przez właściciela, który go zajął.

Ciągła sekwencja n elementów (słów lub znaków) wyodrębniona z tekstu, używana do modelowania statystycznego języka.

Pole informacji sterującej dołączane na początku jednostki danych, niosące metadane potrzebne danej warstwie do obsługi transmisji.

Klasyfikator probabilistyczny stosujący twierdzenie Bayesa przy założeniu warunkowej niezależności cech względem klasy.

Reguła wyboru wpisu routingu o największej liczbie zgodnych bitów prefiksu z adresem docelowym pakietu.

Ścieżka między dwoma wierzchołkami grafu ważonego o najmniejszej sumie wag krawędzi.

Najogólniejszy warunek na stan początkowy gwarantujący, że po wykonaniu programu spełniony będzie zadany warunek końcowy.

Lokalny obiekt pośredniczący reprezentujący zdalny komponent; przyjmuje wywołanie klienta, porządkuje argumenty i przekazuje je przez sieć do właściwej implementacji.

Bezpośrednio osiągalny router lub interfejs, do którego należy przekazać pakiet w drodze do celu.

Miara stopnia wykorzystania ograniczonego zasobu systemu względem jego pojemności; bliskość pełnego nasycenia zwiastuje degradację wydajności.

Translacja adresów sieciowych — odwzorowanie prywatnych adresów IP na publiczne podczas przechodzenia pakietów przez router brzegowy (Network Address Translation).

Hierarchiczna, czytelna dla człowieka nazwa identyfikująca zasób w sieci, tłumaczona na adres sieciowy przez system nazw.

Zasada udostępniania informacji wyłącznie podmiotom, którym jest ona niezbędna do realizacji uprawnionego zadania.

Stan modelu zbyt prostego, by uchwycić zależności w danych, dający wysoki błąd zarówno na zbiorze uczącym, jak i testowym.

Własność problemu, dla którego nie istnieje algorytm rozstrzygający go dla wszystkich wejść.

Warunek konieczny i wystarczający na istnienie kodu prefiksowego o zadanych długościach słów: suma potęg podstawy o wykładnikach ujemnych długości nie przekracza jedności.

Własność danej, której stan nie może zostać zmieniony po utworzeniu; modyfikacja wymaga utworzenia nowej wartości.

Klasa problemów rozstrzygalnych przez niedeterministyczną maszynę Turinga z logarytmiczną pamięcią roboczą; kluczowa dla problemu osiągalności w grafie.

Wartość używana dokładnie raz w danym kontekście klucza, zapobiegająca powtórzeniom i atakom powtórzeniowym.

Przeskalowanie wartości cech do wspólnego zakresu lub rozkładu, by ujednolicić ich wpływ na uczenie.

Normalizacja aktywacji w obrębie pojedynczego przykładu po wymiarze cech, niezależnie od wsadu; standard w transformerach.

Standaryzacja aktywacji warstwy w obrębie minipakietu danych w trakcie treningu, stabilizująca uczenie i działająca regularyzująco.

Klasa systemów baz danych rezygnujących z modelu relacyjnego i pełnego SQL na rzecz elastycznych schematów i poziomej skalowalności (Not Only SQL).

Asymptotyczny zapis ograniczający tempo wzrostu funkcji od góry z dokładnością do stałej, używany do opisu skalowania zasobów algorytmu.

Asymptotyczne ograniczenie górne tempa wzrostu funkcji; opisuje najgorszy rząd kosztu z dokładnością do stałej. Tzw. duże O.

Asymptotyczne ograniczenie dolne tempa wzrostu funkcji; opisuje minimalny rząd kosztu z dokładnością do stałej.

Ścisłe asymptotyczne oszacowanie funkcji ograniczające ją zarazem z góry i z dołu tym samym rzędem wzrostu.

Klasa problemów decyzyjnych weryfikowalnych w czasie wielomianowym, równoważnie rozstrzygalnych przez niedeterministyczną maszynę Turinga w czasie wielomianowym.

Własność problemu, do którego każdy problem z klasy NP daje się zredukować wielomianowo; problem co najmniej tak trudny jak wszystkie w NP.

Własność problemu należącego do NP i jednocześnie NP-trudnego; reprezentuje najtrudniejsze problemy tej klasy.

Pole identyfikujące pozycję bajtów segmentu w strumieniu, umożliwiające odtworzenie kolejności i wykrycie duplikatów oraz braków.

Systematyczny błąd estymatora wynikający z błędnych założeń modelu; różnica między wartością oczekiwaną predykcji a wartością prawdziwą.

Technika ograniczająca normę gradientu do ustalonego progu, zapobiegająca destabilizacji treningu przez eksplodujące gradienty.

Własność funkcji lub problemu polegająca na istnieniu efektywnej procedury (algorytmu) zwracającej wynik.

Niezmienny, warstwowy pakiet zawierający system plików, zależności i metadane potrzebne do uruchomienia kontenera jako jego instancji.

Gotowy, zaszablonowany snapshot systemu z preinstalowanym oprogramowaniem, używany do tworzenia jednolitych instancji serwerów.

Wzorzec definiujący zależność jeden-do-wielu, w której zmiana stanu podmiotu powoduje automatyczne powiadomienie i aktualizację obserwujących obiektów.

Własność systemu pozwalająca wnioskować o jego wewnętrznym stanie na podstawie zewnętrznych wyjść (metryk, logów, śladów) bez modyfikacji kodu.

Anomalia współbieżności, gdy powtórzone zapytanie warunkowe zwraca nowe wiersze wstawione w międzyczasie przez inną transakcję.

Liczba pozycji, na których dwa słowa kodowe równej długości się różnią; określa zdolność kodu do wykrywania i korekcji błędów.

Zdolność systemu do dalszego poprawnego działania mimo wystąpienia awarii części jego komponentów.

Własność: dla danej wiadomości obliczeniowo trudno znaleźć inną wiadomość o tym samym skrócie.

Własność funkcji skrótu polegająca na obliczeniowej trudności znalezienia dwóch różnych wiadomości dających ten sam skrót.

Własność jednokierowości: dla danego skrótu obliczeniowo trudno znaleźć jakąkolwiek wiadomość, która do niego prowadzi.

Automatyczne odzyskiwanie pamięci zajętej przez obiekty nieosiągalne z punktu widzenia programu, bez jawnego zwalniania przez programistę.

Automatyczne odzyskiwanie obszarów sterty, do których program nie ma już osiągalnych referencji, bez jawnego zwalniania przez programistę.

Strategia GC dzieląca obiekty na pokolenia wg wieku i częstsze przetwarzanie młodych obiektów, oparta na hipotezie, że większość obiektów żyje krótko.

Przywracanie systemu po awarii do spójnego wcześniejszego stanu z punktu kontrolnego i odtworzenie zdarzeń z dziennika.

Pośrednik stojący przed serwerami źródłowymi, przyjmujący żądania klientów i rozdzielający je do serwerów, ukrywając ich strukturę.

Zasada, w której przepływ sterowania programu jest przekazany szkieletowi lub kontenerowi, a kod użytkownika jest wywoływany przez nie, nie odwrotnie.

Technika udostępniania zawartości pliku jako obszaru przestrzeni adresowej procesu, gdzie dostęp do pamięci powoduje stronicowanie danych z nośnika.

Schemat rozmieszczania bloków w cache, w którym blok może trafić do dowolnej z N linii zbioru; przy N=1 jest bezpośrednie, przy pełnym — w dowolne miejsce.

Kontrolowanie maksymalnej liczby żądań przyjmowanych przez usługę w jednostce czasu w celu ochrony przed przeciążeniem i nadużyciami.

Maksymalna liczba tokenów, jaką model może przetworzyć jednocześnie jako wejście i wygenerowane wyjście.

Ograniczana dynamicznie liczba niepotwierdzonych danych, jakie nadawca może mieć w drodze, sterowana stanem zatłoczenia sieci.

Mechanizm kontroli przepływu i niezawodności łącza, w którym nadawca może wysłać do ustalonej liczby niepotwierdzonych ramek, przesuwając zakres wraz z napływem potwierdzeń.

Przetwarzanie analityczne danych (Online Analytical Processing) zorientowane na wielowymiarowe zapytania agregujące i eksplorację danych decyzyjnych.

Operacja wykonywana niepodzielnie — bez możliwości przeplotu z innymi operacjami na tych samych danych; obserwowana jako natychmiastowa.

Symbol oznaczający wbudowane działanie na operandach, np. arytmetyczne lub logiczne, łączący je w wyrażenie.

Czas potrzebny na przejście jednostki danych od nadawcy do odbiorcy, obejmujący składowe propagacji, transmisji, przetwarzania i kolejkowania.

Przekształcanie programu zachowujące jego semantykę, mające poprawić wydajność (szybkość, rozmiar, zużycie zasobów) wynikowego kodu.

Wybór planu wykonania na podstawie oszacowanego kosztu (we/wy, CPU) obliczanego z modelu kosztu i statystyk danych.

Wybór planu wykonania na podstawie zbioru heurystyk i reguł transformacji bez szacowania kosztu liczbowego.

Komponent systemu zarządzania bazą danych wybierający plan wykonania o szacowanym najniższym koszcie spośród równoważnych planów.

Automatyczne wdrażanie, skalowanie, planowanie i zarządzanie cyklem życia wielu kontenerów w klastrze maszyn.

Koordynowanie kolejności, zależności i warunków wykonania zadań w zautomatyzowanym procesie tak, by tworzyły spójny przepływ.

Odwzorowanie obiektów dyskretnych lub wysokowymiarowych w gęsty wektor o niższym wymiarze zachowujący relacje podobieństwa.

Przypisywanie każdemu słowu w tekście etykiety gramatycznej kategorii (rzeczownik, czasownik itd.) na podstawie kontekstu.

Klasa problemów decyzyjnych rozstrzygalnych przez deterministyczną maszynę Turinga w czasie wielomianowym względem rozmiaru wejścia.

Model usługowy dający odbiorcy środowisko do wdrażania własnych aplikacji bez zarządzania infrastrukturą bazową ani systemem operacyjnym.

Rozszerzenie CAP: przy podziale sieci wybiera się między dostępnością a spójnością, a w jego braku — między niskim opóźnieniem a spójnością.

Jednostka danych warstwy sieci zawierająca nagłówek z adresami logicznymi i ładunek, przesyłana niezależnie przez sieć z komutacją pakietów.

Mała, szybka pamięć przechowująca kopie często używanych danych z pamięci głównej, by skrócić średni czas dostępu procesora.

Bufor przechowujący klucze i wartości z poprzednich kroków uwagi w transformerze, by uniknąć ich ponownego liczenia podczas generacji.

Model współbieżności, w którym bloki dostępu do pamięci wykonywane są jako atomowe transakcje z izolacją, automatycznie wycofywane przy konflikcie.

Technika dająca procesowi spójną przestrzeń adresową niezależną od fizycznej pamięci, w której adresy logiczne tłumaczone są na fizyczne, a część danych przechowywana jest na dysku.

Model współbieżności, w którym wątki komunikują się przez wspólnie dostępny obszar pamięci, a koordynacja wymaga jawnej synchronizacji dostępu.

Powiązane matematycznie dwa klucze — jawny i tajny — generowane razem, gdzie z jawnego nie da się praktycznie wyliczyć tajnego.

Spójny styl budowy programów określający, jak wyraża się obliczenia i organizuje strukturę kodu, np. oparty na stanie i krokach albo na obliczaniu funkcji.

Nazwana zmienna w definicji podprogramu, do której przy wywołaniu wiązany jest argument przekazany przez wołającego.

Analiza zdania prowadząca do wyznaczenia jego struktury gramatycznej w postaci drzewa zależności lub drzewa składników.

Przestawienie elementów ciągu wokół elementu osiowego tak, by poprzedzające były odeń niewiększe, a następujące niemniejsze.

Podział dużego zbioru danych na rozłączne fragmenty rozmieszczone na wielu węzłach w celu skalowania pojemności i przepustowości.

Jednostka danych protokołu (Protocol Data Unit) — porcja informacji wymieniana między równorzędnymi jednostkami danej warstwy, złożona z danych sterujących i użytkowych.

Wzorzec dostarczający zastępczy obiekt kontrolujący dostęp do innego obiektu, np. dla leniwego ładowania lub ochrony dostępu.

Najprostszy model sztucznego neuronu: liniowy klasyfikator binarny obliczający ważoną sumę wejść i progujący ją funkcją skokową.

Sieć neuronowa w pełni połączona z co najmniej jedną warstwą ukrytą i nieliniowymi aktywacjami, aproksymująca dowolną funkcję ciągłą.

Miara jakości modelu językowego wyrażająca, jak bardzo model jest zaskoczony danymi testowymi; niższa wartość oznacza lepsze dopasowanie.

Konstrukcja sterująca powtarzająca wykonanie ciała dopóki spełniony jest warunek lub przez zadaną liczbę iteracji.

Ciągły mechanizm porównujący stan rzeczywisty ze stanem docelowym i podejmujący akcje, by zniwelować różnicę między nimi.

Wyłudzanie poufnych danych przez podszywanie się pod zaufaną instytucję w fałszywej wiadomości lub witrynie.

Postać normalna eliminująca zależności złączeniowe niewynikające z kluczy; zwana też postacią normalną rzutowania-złączenia.

Postać normalna wymagająca, by każdy atrybut relacji przyjmował wyłącznie wartości atomowe, bez atrybutów wielowartościowych i zagnieżdżonych.

Zespół ról, polityk i procedur zarządzania certyfikatami klucza publicznego oraz urzędami certyfikacji, wiążący tożsamości z kluczami (Public Key Infrastructure).

Plan wykonania przypisujący każdemu operatorowi logicznemu konkretny algorytm i metodę dostępu do danych.

Wyrażenie algebry relacyjnej opisujące, jakie operacje należy wykonać, bez wskazania konkretnych algorytmów ich realizacji.

Uporządkowany przeplot operacji odczytu i zapisu pochodzących z wielu współbieżnych transakcji, zachowujący ich wewnętrzną kolejność.

Drzewo operatorów algebry relacyjnej reprezentujące sposób wykonania zapytania na danych, ustalający kolejność i metody operacji.

Komponent orkiestratora przypisujący jednostki obciążenia do węzłów na podstawie zasobów, ograniczeń i reguł rozmieszczenia.

Struktura danych utrzymywana przez narzędzie IaC, odwzorowująca zasoby z konfiguracji na rzeczywiste obiekty u dostawcy infrastruktury.

Zbiór komponentów zarządzających stanem klastra, podejmujących decyzje globalne i utrzymujących zgodność stanu rzeczywistego z deklarowanym.

Sprowadzanie bloków danych do cache zanim zostaną jawnie zażądane, na podstawie przewidywanego wzorca dostępu, by ukryć opóźnienie pamięci.

Słabość systemu lub jego konfiguracji, którą może wykorzystać zagrożenie do naruszenia bezpieczeństwa.

Luka nieznana producentowi i pozbawiona poprawki w momencie jej wykorzystania, dająca atakującemu przewagę czasową.

Fragment drzewa złożony z wybranego węzła i wszystkich jego potomków, sam będący drzewem ukorzenionym.

Sposób organizacji obliczeń od najmniejszych podproblemów ku problemowi głównemu, z wypełnianiem tablicy rozwiązań.

Sposób organizacji obliczeń rekurencyjnych od problemu głównego ku podproblemom, zwykle z zapamiętywaniem wyników.

Kryptograficzny wynik dołączany do danych, tworzony kluczem prywatnym i weryfikowalny kluczem publicznym, zapewniający uwierzytelnienie i niezaprzeczalność.

Sterowanie zachowaniem modelu przez formułowanie wejściowego tekstu (instrukcji, kontekstu) zamiast zmiany jego wag.

Logicznie wydzielony fragment większej sieci IP o wspólnym prefiksie, w którym hosty komunikują się bez udziału routera.

Relacja między typami, w której wartość typu podrzędnego może być bezpiecznie użyta wszędzie tam, gdzie oczekiwany jest typ nadrzędny.

Sytuacja, w której awaria łączności dzieli węzły na grupy niemogące się komunikować, mimo że same działają poprawnie.

Zdolność modelu do dopasowania szerokiego zakresu funkcji; zbyt duża sprzyja przeuczeniu, zbyt mała niedouczeniu.

Wzorzec kapsułkujący żądanie jako obiekt, co umożliwia parametryzowanie, kolejkowanie, rejestrowanie i cofanie operacji.

Zdolność kodu lub funkcji do działania jednolicie na wartościach wielu różnych typów.

Sposób, w którym funkcja zachowuje się różnie zależnie od typu argumentu, realizowany np. przez przeciążanie lub klasy typów.

Sposób, w którym funkcja działa jednolicie dla dowolnego typu parametryzującego, niezależnie od jego konkretnej postaci.

Odwzorowanie ze stanów na akcje (lub rozkłady akcji), które determinuje zachowanie agenta w środowisku.

Zbiór reguł określających stany dozwolone i zabronione w systemie oraz to, kto może wykonywać jakie operacje na zasobach.

Reguła aktualizacji niższego poziomu pamięci przy zapisie do cache: natychmiastowa (write-through) lub odroczona do wymiany bloku (write-back).

Pominięcie warstw przez dodanie wejścia do ich wyjścia, ułatwiające propagację gradientu i trenowanie bardzo głębokich sieci.

Operacja agregująca lokalne obszary mapy cech (np. maksimum lub średnia) w celu redukcji wymiarowości i uodpornienia na małe przesunięcia.

Liczbowy identyfikator punktu końcowego komunikacji, pozwalający skierować dane do właściwego procesu aplikacyjnego na hoście.

Uporządkowanie, w którym wszystkie procesy dostarczają zbiór komunikatów w tej samej, jednoznacznie określonej kolejności.

Sposób uporządkowania komunikatów lub zdarzeń, w którym każde zdarzenie jest dostarczane dopiero po wszystkich zdarzeniach, od których przyczynowo zależy.

Wyrażenie, do którego nie można już zastosować żadnej reguły redukcji; reprezentuje w pełni obliczony wynik.

Wzmocnienie trzeciej postaci normalnej: dla każdej nietrywialnej zależności funkcyjnej jej lewa strona musi być nadkluczem relacji.

Własność, w której poprawnie otypowane wyrażenie jest wartością albo może wykonać kolejny krok obliczenia, więc nie utyka w stanie błędu.

Styl przetwarzania strumieniowego, w którym dane przepływają przez sekwencję niezależnych komponentów (filtrów) połączonych kanałami (potokami) przekształcających wejście w wyjście.

Technika nakładania wykonania kolejnych instrukcji na siebie przez podział przetwarzania na etapy działające równolegle na różnych instrukcjach.

Zautomatyzowana, etapowa reprezentacja procesu doprowadzania zmiany od kontroli wersji do produkcji, w której każdy etap warunkuje przejście do następnego.

Wykonanie planu, w którym krotki wynikowe operatora są przekazywane bezpośrednio do następnego operatora bez materializacji wyników pośrednich.

Komunikat zwrotny odbiorcy informujący nadawcę o poprawnym odebraniu danych do określonego numeru sekwencyjnego.

Powiązanie zadania z określonym procesorem lub rdzeniem, tak aby było tam szeregowane dla lepszego wykorzystania pamięci podręcznej.

Metoda przeszukiwania przestrzeni rozwiązań przez systematyczne rozszerzanie częściowego rozwiązania i wycofywanie się po napotkaniu ślepej ścieżki.

Technika przechowywania przejść w buforze i losowego ich próbkowania do uczenia, dekorelująca dane i poprawiająca efektywność próbkową.

Stopień ochrony transakcji przed anomaliami współbieżności (np. read committed, repeatable read, serializable), wyznaczający dopuszczalne zjawiska.

Uzyskanie tymczasowej referencji do zasobu bez przejęcia jego własności, podlegające regułom wykluczania współbieżnego dostępu zapisującego.

Ręczna, powtarzalna i zautomatyzowalna praca związana z utrzymaniem usługi, nieprzynosząca trwałej wartości i skalująca się z obciążeniem.

Empiryczna zależność potęgowa wiążąca jakość modelu z liczbą parametrów, rozmiarem danych i budżetem obliczeniowym.

Udział poprawnych wskazań klasy pozytywnej wśród wszystkich wskazań tej klasy; mierzy frakcję trafnych spośród przewidzianych pozytywów.

Wyrażenie oznaczające relację lub własność elementów dziedziny, dające zdanie po podstawieniu argumentów.

Wiodąca, wspólna część adresów należących do jednej podsieci, zapisywana z długością w notacji bezklasowej.

Trudność rozkładu dużej liczby złożonej na czynniki pierwsze; fundament bezpieczeństwa schematu RSA.

Problem doboru ciągu par słów dających po sklejeniu identyczne łańcuchy; klasyczny problem nierozstrzygalny.

Trudność obliczeniowa znalezienia wykładnika w grupie cyklicznej dla danej potęgi generatora; podstawa bezpieczeństwa wielu schematów asymetrycznych.

Problem decyzyjny, dla którego nie istnieje algorytm dający poprawną odpowiedź dla każdego wejścia.

Problem rozstrzygnięcia, czy dany program zatrzyma się dla danego wejścia; dowodliwie nierozstrzygalny.

Podprogram wykonywany dla efektów ubocznych, niezwracający wartości wynikowej w sensie matematycznej funkcji.

Wykonujący się egzemplarz programu wraz z własną przestrzenią adresową, kodem, danymi, stosem i kontekstem rejestrów, zarządzany przez system operacyjny.

Formalny model środowiska zdefiniowany przez stany, akcje, prawdopodobieństwa przejść i nagrody, w którym przyszły stan zależy tylko od stanu i akcji bieżącej.

Proces, który zakończył działanie, lecz jego wpis w tablicy procesów trwa, bo proces macierzysty nie odebrał jeszcze jego statusu zakończenia.

Układ scalający wiele niezależnych rdzeni wykonawczych na jednej kości, realizujący równoległość na poziomie wątków i procesów.

Paradygmat wydzielający zagadnienia przekrojowe (np. logowanie, transakcje) do aspektów wplatanych w kod programu w określonych punktach.

Styl pisania kodu zakładający możliwość nieprawidłowych danych i stanów, chroniący program przez walidację wejść i obsługę błędów.

Paradygmat, w którym określa się, jaki ma być wynik obliczenia, a nie kolejność kroków prowadzących do niego.

Technika rozwiązywania problemów z podproblemami nakładającymi się, polegająca na jednokrotnym obliczaniu i zapamiętywaniu rozwiązań podproblemów.

Paradygmat traktujący obliczenia jako ewaluację funkcji matematycznych, unikający stanu zmiennego i efektów ubocznych.

Paradygmat opisujący obliczenia jako sekwencję instrukcji zmieniających stan programu poprzez przypisania do zmiennych.

Metoda optymalizacji funkcji liniowej przy ograniczeniach w postaci liniowych nierówności i równości.

Paradygmat, w którym program jest zbiorem faktów i reguł logicznych, a obliczenie polega na automatycznym wnioskowaniu odpowiedzi na zapytanie.

Paradygmat organizujący program wokół obiektów łączących dane i operacje, komunikujących się przez wywołania metod.

Odmiana programowania imperatywnego strukturyzująca kod w procedury i funkcje wywoływane w celu wykonania zadań na wspólnym stanie.

Technika wytwarzania, w której najpierw pisze się test definiujący wymaganie, a potem minimalny kod, który ten test spełnia, po czym następuje refaktoryzacja.

Dyscyplina konstruowania programów wyłącznie ze złożeń sekwencji, wyboru i iteracji, bez nieograniczonych skoków.

Technika, w której dwie osoby pracują nad jednym stanowiskiem: jedna pisze kod, druga na bieżąco go recenzuje, wymieniając się rolami.

Paradygmat strukturyzujący program jako współdziałające procesy lub wątki, których wykonanie może się przeplatać lub odbywać równolegle.

Jednoargumentowa operacja algebry relacyjnej zwracająca relację z wybranym podzbiorem atrybutów, z usunięciem powtórzonych krotek.

Metoda określania wzajemnych zobowiązań komponentów przez warunki wstępne, końcowe i niezmienniki traktowane jak kontrakt.

Przekazywanie identyfikatorów śladu i przedziału między usługami w nagłówkach żądań, umożliwiające powiązanie operacji w jeden ślad rozproszony.

Algorytm obliczania gradientu funkcji straty względem parametrów sieci przez wsteczne stosowanie reguły łańcuchowej warstwa po warstwie.

Zbiór reguł określających format, kolejność i znaczenie komunikatów wymienianych między jednostkami sieci oraz akcje podejmowane przy ich wysyłaniu i odbiorze.

Protokół transportowy gwarantujący dostarczenie danych bez utraty, duplikacji i w poprawnej kolejności dzięki potwierdzeniom i retransmisjom.

Mechanizm utrzymania spójności cache, w którym kontrolery monitorują wspólną magistralę i reagują na operacje innych procesorów na współdzielonych blokach.

Protokół do bieżącego odpytywania o status unieważnienia pojedynczego certyfikatu, alternatywny wobec pobierania całej listy CRL.

Zasada nakazująca zapisać rekord dziennika opisujący zmianę przed utrwaleniem samej zmienionej strony danych na dysku.

Schemat uwierzytelniania, w którym weryfikator wysyła losowe wyzwanie, a strona dowodzi tożsamości, zwracając poprawną odpowiedź obliczoną z użyciem swojego sekretu.

Wzorzec tworzący nowe obiekty przez kopiowanie istniejącego egzemplarza-wzorca zamiast wywoływania konstruktora klasy.

Pośrednik przekazujący żądania między klientem a serwerem we własnym imieniu, mogący filtrować, buforować lub modyfikować ruch.

Selektywne zachowywanie części śladów rozproszonych w celu ograniczenia kosztów przechowywania przy zachowaniu reprezentatywności danych.

Systematyczne odwiedzanie każdego węzła drzewa, w porządku in-order, pre-order, post-order lub wszerz.

Dostęp do plików spoza zamierzonego katalogu przez manipulację sekwencjami ścieżki, np. "../", w danych wejściowych aplikacji.

Awaria propagująca się przez system, gdy uszkodzenie jednego komponentu przenosi obciążenie na kolejne, powodując ich kolejne awarie.

Ograniczony zakres czasu rzeczywistego, w którym z gwarancją mieści się prawdziwa chwila zdarzenia, mimo niedokładności zegarów fizycznych.

Pojedyncza, nazwana jednostka pracy w śladzie rozproszonym, opisana czasem rozpoczęcia, trwaniem i atrybutami; podstawowy element budujący ślad.

Systematyczne badanie kodu źródłowego przez osoby inne niż autor w celu wykrycia defektów i poprawy jakości.

Model współbieżności, w którym procesy koordynują działanie wyłącznie przez wysyłanie i odbieranie komunikatów, bez współdzielonej pamięci.

Globalny stan, w którym dla każdego odebranego komunikatu uwzględniono również jego wysłanie; nie zawiera zdarzeń łamiących przyczynowość.

Automatyczne przejęcie funkcji uszkodzonego komponentu przez element zapasowy w celu zachowania ciągłości działania usługi.

Zapisanie stanu jednego wykonywanego procesu i odtworzenie stanu innego, by procesor mógł podjąć wykonywanie tego drugiego.

Urządzenie warstwy łącza przekazujące ramki tylko do portu docelowego na podstawie adresu MAC, izolując domeny kolizyjne między portami.

Mechanizm warunkowego włączania lub wyłączania funkcjonalności w działającym systemie bez ponownego wdrażania kodu.

Zapis danych poza granicami przydzielonego bufora w pamięci, nadpisujący sąsiednie obszary i umożliwiający zmianę przepływu sterowania programu.

Stan błędu polegający na próbie włożenia elementu na stos, który osiągnął maksymalną pojemność.

Przekształcanie zapytania w równoważne semantycznie wyrażenie o potencjalnie niższym koszcie, np. przez przesuwanie selekcji czy spłaszczanie podzapytań.

Funkcja przypisująca łukom sieci wartości spełniające ograniczenia przepustowości i zachowania przepływu w wierzchołkach pośrednich.

Liczba zapytań lub tokenów przetwarzanych przez system inferencji w jednostce czasu.

Maksymalna informacja wzajemna między wejściem a wyjściem kanału po wszystkich rozkładach wejścia; górne ograniczenie szybkości niezawodnej transmisji.

Mechanizm jądra Linux izolujący widok zasobów systemowych (procesy, sieć, montowania) dla grupy procesów, stanowiący podstawę izolacji kontenerów.

Niskowymiarowa przestrzeń reprezentacji, w której model koduje istotne czynniki zmienności danych.

Heurystyka optymalizacji przemieszczająca operacje selekcji jak najbliżej źródeł danych, by wcześnie zmniejszyć liczbę przetwarzanych krotek.

Algorytm przeglądania grafu zagłębiający się maksymalnie wzdłuż każdej gałęzi przed nawrotem do nieodwiedzonych wierzchołków.

Heurystyka dekodowania utrzymująca k najbardziej prawdopodobnych częściowych sekwencji na każdym kroku generacji.

Algorytm przeglądania grafu odwiedzający wierzchołki warstwami według rosnącej odległości od źródła.

Strategia rozwiązywania problemu przez systematyczne wygenerowanie i sprawdzenie wszystkich kandydatów na rozwiązanie.

Dział sztucznej inteligencji zajmujący się automatyczną analizą i generowaniem tekstu oraz mowy w językach ludzkich za pomocą metod obliczeniowych.

Model dostępu na żądanie przez sieć do współdzielonej puli konfigurowalnych zasobów obliczeniowych, szybko udostępnianych przy minimalnym nakładzie zarządzania.

Stan, w którym model dopasowuje się do szumu danych treningowych, osiągając niski błąd treningowy, ale wysoki błąd na danych testowych.

Mechanizm prognozujący wynik instrukcji warunkowej, by potok mógł kontynuować pobieranie instrukcji bez czekania na rozstrzygnięcie skoku.

Własność wyrażenia, które można zastąpić jego wartością bez zmiany zachowania programu.

Usuwanie nadmiarowych wag, neuronów lub kanałów sieci, by zmniejszyć liczbę parametrów i koszt obliczeniowy przy zachowaniu jakości.

Dynamiczne przyznawanie i zwalnianie bloków pamięci procesom na żądanie, zarządzane przez alokator z wykorzystaniem strategii dopasowania.

Klasa problemów decyzyjnych rozstrzygalnych przez deterministyczną maszynę Turinga z użyciem pamięci wielomianowej względem rozmiaru wejścia.

Własność problemu należącego do PSPACE i będącego co najmniej tak trudnym jak każdy inny problem tej klasy względem redukcji wielomianowej.

Styl komunikacji, w którym nadawcy publikują komunikaty do kategorii zdarzeń, a odbiorcy subskrybują wybrane kategorie, bez wzajemnej zależności.

Zgrupowanie zasobów obliczeniowych dostawcy obsługujące wielu odbiorców z dynamicznym przydziałem fizycznych i wirtualnych zasobów według popytu.

Zapisany migawkowo stan procesu lub systemu na trwałym nośniku, umożliwiający wznowienie obliczeń po awarii.

Katalog w istniejącym drzewie katalogów, do którego dołącza się inny system plików, czyniąc jego zawartość dostępną pod tą ścieżką.

Algorytm off-policy uczenia różnic czasowych aktualizujący funkcję akcja-wartość ku optimum niezależnie od polityki generującej dane.

Jakość usługi — zdolność sieci do zapewnienia ruchowi gwarantowanych parametrów przepustowości, opóźnienia, zmienności opóźnienia i strat (Quality of Service).

Formalny rachunek funkcji z systemem typów ograniczającym poprawne wyrażenia, stanowiący rdzeń teorii typów języków programowania.

Algebra procesów modelująca współbieżność z mobilnością — nazwy kanałów mogą być przesyłane jako komunikaty, zmieniając topologię połączeń.

Wzorzec wiążący czas życia zasobu z czasem życia obiektu: pozyskanie w konstruktorze, zwolnienie w destruktorze przy wyjściu z zakresu.

Jednostka danych warstwy łącza, opakowująca pakiet w nagłówek i stopkę z adresami sprzętowymi oraz polem kontroli błędów do transmisji przez pojedyncze łącze.

Obszar stosu przydzielany wywołaniu funkcji, przechowujący jej argumenty, zmienne lokalne i adres powrotu.

Blok fizycznej pamięci operacyjnej o stałym rozmiarze równym stronie, do którego mapowana jest strona wirtualna.

Złośliwe oprogramowanie szyfrujące dane ofiary lub blokujące dostęp do systemu, żądające okupu za przywrócenie dostępu.

Model nadawania uprawnień poprzez przypisywanie podmiotów do ról, a uprawnień do ról, zamiast bezpośrednio do podmiotów.

Przekształcenie jednego problemu w inny, tak że rozwiązanie drugiego daje rozwiązanie pierwszego; podstawa projektowania i klasyfikacji złożoności.

Podstawowa reguła obliczeniowa rachunku lambda: aplikacja abstrakcji do argumentu zastępuje go w ciele za związaną zmienną.

Sprowadzenie jednego problemu do drugiego z wykorzystaniem wyroczni rozwiązującej problem docelowy wielokrotnie, mierzące względną trudność obliczeniową.

Przekształcenie instancji jednego problemu w instancję drugiego, obliczalne w czasie wielomianowym i zachowujące odpowiedź, służące porównaniu trudności problemów.

Przekształcenie danych z przestrzeni wysokowymiarowej do niższego wymiaru z zachowaniem istotnej struktury lub wariancji.

Celowe powielanie krytycznych komponentów lub danych, tak aby awaria jednego elementu nie spowodowała utraty funkcji całego systemu.

Zmiana wewnętrznej struktury kodu poprawiająca jego czytelność i strukturę bez modyfikacji obserwowalnego zachowania zewnętrznego.

Stopniowe przekształcanie struktury architektury systemu w celu poprawy atrybutów jakościowych przy zachowaniu funkcjonalności.

Zadanie predykcji, w którym model przewiduje ciągłą wartość liczbową na podstawie cech wejściowych.

Model liniowy klasyfikacji szacujący prawdopodobieństwo przynależności do klasy przez przepuszczenie kombinacji liniowej cech przez funkcję sigmoidalną.

Technika ograniczania złożoności modelu przez dodanie kary do funkcji celu lub inne ograniczenia, redukująca przeuczenie i poprawiająca uogólnianie.

Dodanie do funkcji straty kary proporcjonalnej do sumy wartości bezwzględnych wag, sprzyjającej rozwiązaniom rzadkim z zerowymi wagami.

Dodanie do funkcji straty kary proporcjonalnej do kwadratu normy parametrów, co zmniejsza ich wartości i poprawia generalizację.

Schemat dopuszczający przejście od formuł przesłankowych do wniosku w systemie dedukcyjnym, np. modus ponens.

Usługa przechowująca i dystrybuująca obrazy kontenerów, umożliwiająca ich publikowanie i pobieranie przez klientów wykonawczych.

Technika definiowania podprogramu poprzez bezpośrednie lub pośrednie odwołanie do samego siebie aż do osiągnięcia przypadku bazowego.

Postać rekurencji, w której wywołanie rekurencyjne jest ostatnią operacją funkcji, co umożliwia wykonanie bez narastania stosu.

Matematyczna struktura danych będąca podzbiorem iloczynu kartezjańskiego dziedzin atrybutów; reprezentuje zbiór krotek o jednolitym schemacie. Implementowana jako tabela.

Relacja zwrotna, antysymetryczna i przechodnia, porządkująca elementy zbioru; częściowa, gdy nie wszystkie pary są porównywalne.

Relacja dwuargumentowa zwrotna, symetryczna i przechodnia, dzieląca zbiór na rozłączne klasy abstrakcji.

Częściowy porządek na zdarzeniach systemu rozproszonego wyrażający potencjalną zależność przyczynową: zdarzenie a poprzedza b w tym samym procesie lub przez przesłany komunikat.

Złagodzenie ograniczeń problemu w celu uzyskania łatwiejszego zadania, którego rozwiązanie daje oszacowanie optimum oryginału.

Prostowana jednostka liniowa — funkcja aktywacji zwracająca maksimum z zera i wejścia, łagodząca problem zanikającego gradientu.

Jedna z wielu identycznych instancji obciążenia utrzymywanych równolegle dla dostępności i równoważenia obciążenia.

Utrzymywanie kopii tych samych danych na wielu węzłach w celu zwiększenia dostępności, odporności na awarie i lokalności odczytu.

Metoda zapewniania spójności replik przez wykonywanie tej samej deterministycznej sekwencji poleceń w identycznym porządku na każdej kopii.

Wersjonowany magazyn przechowujący i udostępniający artefakty budowy oraz zależności, zapewniający ich powtarzalne pobieranie w potoku.

Ponowne wysłanie danych, dla których nadawca nie otrzymał potwierdzenia w wyznaczonym czasie lub wykrył ich utratę.

Architektura o zredukowanej liście rozkazów: niewiele prostych instrukcji o stałej długości, sprzyjających potokowaniu i operacjom rejestr-rejestr.

Uczenie ze wzmocnieniem na podstawie preferencji ludzi — dostrajanie modelu tak, by jego wyjścia maksymalizowały nagrodę odzwierciedlającą oceny człowieka.

Typ typów: klasyfikacja konstruktorów typów określająca ich aplikowalność, analogiczna do typów dla wartości.

Lokalna operacja restrukturyzująca drzewo wyszukiwań, zmieniająca układ trzech węzłów z zachowaniem porządku, używana do balansowania.

Rodzina miar jakości streszczeń porównujących pokrycie n-gramów i najdłuższych podsekwencji między tekstem a referencją.

Wyznaczanie ścieżek, którymi pakiety są przesyłane między sieciami, na podstawie informacji o topologii i adresach docelowych.

Algorytm routingu, w którym każdy węzeł rozgłasza stan swoich łączy, buduje pełną mapę topologii i liczy najkrótsze ścieżki.

Algorytm routingu, w którym węzły wymieniają z sąsiadami szacowane odległości do celów i iteracyjnie obliczają najkrótsze trasy.

Prymityw komunikacyjny dostarczający każdy komunikat do wszystkich poprawnych procesów w identycznym porządku całkowitym, na zasadzie wszystko-albo-nic.

Model płatności, w którym opłata zależy od faktycznie zmierzonego wykorzystania zasobów, bez kosztów stałych za niewykorzystaną pojemność.

Wykrywanie i klasyfikowanie w tekście fragmentów odnoszących się do encji nazwanych, takich jak osoby, organizacje czy miejsca.

Własność języka, dla którego istnieje maszyna Turinga zatrzymująca się i poprawnie odpowiadająca tak/nie dla każdego wejścia.

Wskazywanie wyrażeń w tekście, które odnoszą się do tej samej encji w świecie rzeczywistym.

Tłumaczenie czytelnej nazwy zasobu na odpowiadający jej adres sieciowy poprzez zapytanie do rozproszonego systemu nazw.

Metodyka rozszerzająca TDD, w której wymagania zapisuje się jako wykonywalne scenariusze zachowania w języku zrozumiałym dla interesariuszy.

Rekurencyjna zależność wyrażająca wartość stanu przez nagrodę bieżącą i zdyskontowaną wartość stanów następnych; rdzeń programowania dynamicznego w RL.

Własność wykonania, w której wiele operacji jest realizowanych dosłownie jednocześnie na osobnych jednostkach przetwarzania.

Rozdzielanie przychodzących żądań pomiędzy wiele instancji usługi w celu uniknięcia przeciążenia pojedynczego węzła i poprawy przepustowości.

Klasa problemów rozstrzygalnych w wielomianowym czasie przez maszynę probabilistyczną z jednostronnym błędem: nigdy nie myli się dla instancji negatywnych.

Mechanizm wywołania procedury wykonywanej w innej przestrzeni adresowej (zwykle na zdalnym hoście), ukrywający komunikację sieciową za interfejsem zwykłego wywołania lokalnego.

Plik, w którym ciągłe obszary zerowe nie zajmują bloków na nośniku, lecz są reprezentowane jako luki w mapie alokacji, oszczędzając miejsce.

Własność modelu, w którym znaczna część wag ma wartość zero, co umożliwia kompresję i przyspieszenie obliczeń rzadkich.

Tablica podstawień odwzorowująca wejściowe bity na wyjściowe, wprowadzająca nieliniowość do szyfru blokowego.

Model usługowy, w którym odbiorca korzysta z aplikacji dostawcy działającej w chmurze, bez zarządzania infrastrukturą ani samą aplikacją.

Zdolność odbiorcy do samodzielnego udostępniania zasobów obliczeniowych automatycznie, bez interakcji z personelem dostawcy usług.

Wariant uwagi, w którym zapytania, klucze i wartości pochodzą z tej samej sekwencji, modelując zależności między jej elementami.

Własność systemu, w którym struktura rekordów nie jest narzucana z góry, lecz określana przy odczycie przez aplikację (schema-on-read).

Model wymiarowy z centralną tabelą faktów połączoną bezpośrednio z odnotowanymi tabelami wymiarów, zoptymalizowany pod zapytania analityczne.

Wariant modelu wymiarowego, w którym tabele wymiarów są znormalizowane na kolejne tabele powiązane relacjami.

Opis struktury relacji: nazwa wraz z listą atrybutów i ich dziedzin; definiuje intensję, niezależnie od aktualnych krotek.

Jednostka danych warstwy transportowej zawierająca nagłówek transportowy i fragment strumienia danych aplikacji.

Schemat zarządzania pamięcią dzielący przestrzeń adresową na segmenty o zmiennej długości odpowiadające logicznym jednostkom programu, adresowane parą numer segmentu i przesunięcie.

Podział sieci na izolowane podsieci w celu ograniczenia propagacji zagrożeń i kontroli ruchu między strefami.

Fragment kodu operujący na zasobie współdzielonym, który musi być wykonywany przez jedno zadanie naraz, aby zachować spójność.

Jednoargumentowa operacja algebry relacyjnej zwracająca krotki relacji spełniające zadany predykat logiczny; zachowuje schemat.

Zmienna całkowita modyfikowana wyłącznie atomowymi operacjami opuszczania i podnoszenia, służąca do synchronizacji dostępu do zasobów.

Sposób opisu znaczenia programów przez asercje logiczne o stanach przed i po wykonaniu, zwykle za pomocą trójek Hoare'a.

Sposób nadawania znaczenia programom przez odwzorowanie konstrukcji składniowych na obiekty matematyczne (denotacje) w dziedzinach semantycznych.

Wariant semantyki operacyjnej wiążący wyrażenie bezpośrednio z jego końcową wartością bez opisu pośrednich kroków.

Strategia, w której modyfikacja danych zapisuje nowe wersje bloków zamiast nadpisywać istniejące, zachowując starą wersję do czasu zatwierdzenia.

Wariant semantyki operacyjnej opisujący wykonanie jako pojedyncze, atomowe przejścia redukcyjne między konfiguracjami.

Sposób definiowania znaczenia programu przez opis kroków wykonania na abstrakcyjnej maszynie lub przez reguły przejść między stanami.

Zasada dzielenia krytycznego zadania między wiele podmiotów tak, by żaden samodzielnie nie mógł go nadużyć ani ukończyć.

Kryterium poprawności wykonania współbieżnych transakcji: efekt jest równoważny pewnemu wykonaniu szeregowemu tych transakcji.

Poziom izolacji, w którym transakcja czyta spójną migawkę bazy z chwili rozpoczęcia, a konflikt zapis-zapis powoduje przerwanie jednej z transakcji.

Model wykonywania, w którym dostawca dynamicznie zarządza serwerami i skalowaniem, a odbiorca nie aprowizuje ani nie utrzymuje infrastruktury.

Udostępnianie wytrenowanego modelu jako usługi obsługującej zapytania predykcyjne w produkcji.

Logiczny, trwający w czasie kontekst wymiany danych między dwiema stronami, utrzymywany ponad pojedynczymi żądaniami przez identyfikator.

Stochastyczny spadek gradientu — wariant spadku gradientu szacujący gradient na losowej próbce (mini-paczce) zamiast całego zbioru danych.

Poziome partycjonowanie danych na rozłączne podzbiory (shardy) rozmieszczone na wielu węzłach w celu skalowania pojemności i przepustowości.

Dedykowana warstwa infrastruktury sterująca komunikacją między usługami, zapewniająca routing, obserwowalność i bezpieczeństwo bez zmian w kodzie aplikacji.

Rozproszona geograficznie infrastruktura serwerów buforujących, dostarczająca treść z węzła najbliższego użytkownikowi w celu zmniejszenia opóźnień.

Struktura szyfru blokowego dzieląca blok na dwie połowy przetwarzane iteracyjnie funkcją rundy, odwracalna bez odwracania tej funkcji.

Sieć neuronowa z wieloma warstwami ukrytymi, ucząca hierarchiczne reprezentacje danych o rosnącym poziomie abstrakcji.

Wirtualna sieć logiczna zbudowana na istniejącej infrastrukturze, umożliwiająca komunikację kontenerów między węzłami niezależnie od topologii fizycznej.

Formalny model graficzny systemów współbieżnych opisujący przepływ znaczników przez miejsca i przejścia, reprezentujący stany i zdarzenia.

Architektura szyfru blokowego naprzemiennie stosująca warstwy podstawień (S-bloki) i permutacji bitów w wielu rundach.

Architektura przetwarzająca sekwencje przez stan ukryty rekurencyjnie aktualizowany w kolejnych krokach czasowych.

Architektura wykorzystująca warstwy splotowe z dzielonymi wagami do ekstrakcji lokalnych cech, dominująca w przetwarzaniu obrazów.

Własność systemu, w którym każda sekwencja redukcji dowolnego wyrażenia jest skończona i kończy się postacią normalną.

Maksymalny zbiór wierzchołków grafu skierowanego, w którym każdy jest osiągalny z każdego innego.

Wzorzec konstrukcyjny gwarantujący istnienie najwyżej jednej instancji klasy i udostępniający do niej globalny punkt dostępu.

Zdolność systemu do utrzymania wydajności przy wzroście obciążenia poprzez proporcjonalne dodawanie zasobów.

Zwiększanie wydajności systemu przez dodanie zasobów (CPU, RAM) do pojedynczej maszyny obsługującej obciążenie.

Zwiększanie wydajności systemu przez dodawanie kolejnych jednostek (węzłów, instancji) obsługujących obciążenie, zamiast wzmacniania pojedynczej maszyny.

Pobieranie krotek przez przejście struktury indeksu zamiast odczytu całej relacji, zwykle wydajne przy wysokiej selektywności warunku.

Automatyczne badanie systemu pod kątem znanych słabości w celu identyfikacji i klasyfikacji zagrożeń.

Technika rozpoznania polegająca na badaniu portów hosta w celu ustalenia otwartych usług i potencjalnych wektorów ataku.

Zbiór krawędzi grafu, z których żadne dwie nie mają wspólnego wierzchołka; skojarzenie maksymalne ma największą liczność.

Ciąg bitów o stałej długości będący wynikiem działania funkcji skrótu na wiadomości, pełniący rolę jej zwięzłego odcisku.

Umowa o poziomie usługi (Service Level Agreement) — formalne zobowiązanie dostawcy wobec klienta dotyczące poziomu dostępności lub wydajności, z konsekwencjami za niedotrzymanie.

Wskaźnik poziomu usługi (Service Level Indicator) — mierzalna metryka opisująca rzeczywistą jakość usługi, np. opóźnienie czy odsetek poprawnych żądań.

Cel poziomu usługi (Service Level Objective) — docelowa wartość wskaźnika niezawodności, którą system ma osiągnąć w danym okresie.

Powierzchniowy objaw w kodzie sugerujący głębszy problem projektowy, np. zbyt długa metoda czy duplikacja, wskazujący kandydata do refaktoryzacji.

Architektura zorientowana na usługi (service-oriented architecture) — styl budujący system z luźno powiązanych, współdzielonych usług biznesowych dostępnych przez zdefiniowane interfejsy.

Zestaw pięciu zasad projektowania zorientowanego obiektowo (m.in. jednej odpowiedzialności, otwarte-zamknięte) wspierających utrzymywalność i rozszerzalność.

Uporządkowanie elementów zbioru wedle relacji liniowego porządku zdefiniowanej na kluczach, dające ciąg niemalejący lub nierosnący.

Algorytm liniowy sortujący klucze cyfra po cyfrze przy użyciu stabilnego sortowania pomocniczego, bez porównań między kluczami.

Algorytm sortowania budujący kopiec binarny i kolejno usuwający korzeń, dający porządek w miejscu w czasie n log n.

Algorytm sortowania typu dziel-i-zwyciężaj, rekurencyjnie dzielący ciąg i scalający posortowane połowy; czas n log n.

Algorytm liniowy zliczający wystąpienia kluczy z ograniczonego zakresu całkowitego i rozmieszczający elementy wg sum prefiksowych.

Własność algorytmu sortowania zachowująca względną kolejność elementów o równych kluczach z wejścia.

Algorytm sortowania dzielący ciąg względem elementu osiowego na części mniejsze i większe; średni czas n log n, pesymistyczny n².

Liniowe uporządkowanie wierzchołków grafu acyklicznego skierowanego zgodne z kierunkiem wszystkich krawędzi.

Własność algorytmu sortującego dane przy stałej, niezależnej od rozmiaru wejścia, dodatkowej pamięci pomocniczej.

Losowa wartość dodawana do hasła przed haszowaniem, czyniąca skróty unikalnymi i udaremniająca ataki z tablicami wstępnie obliczonymi.

Iteracyjna metoda optymalizacji aktualizująca parametry w kierunku przeciwnym do gradientu funkcji straty, aby zmniejszyć jej wartość.

Własność formuły polegająca na istnieniu wartościowania nadającego jej wartość prawdy.

Podszywanie się pod inny podmiot lub adres (np. IP, ARP, e-mail) w celu oszukania systemu lub użytkownika co do źródła komunikacji.

Maksymalny podzbiór wierzchołków grafu wzajemnie osiągalnych przez ścieżki, wraz z łączącymi je krawędziami.

Operator zdaniotwórczy (np. negacja, koniunkcja, implikacja) budujący zdanie złożone z prostszych, którego wartość zależy od wartości składowych.

Stopień, w jakim elementy pojedynczego modułu są ze sobą funkcjonalnie powiązane i służą jednemu zadaniu; wysoka spójność jest pożądana.

Własność grafu polegająca na istnieniu ścieżki między każdą parą wierzchołków; w grafach skierowanych rozróżnia się spójność silną i słabą.

Gwarancja sesyjna: jeśli proces odczytał pewną wartość obiektu, kolejne odczyty nie zwrócą wartości starszej niż już zaobserwowana.

Gwarancja sesyjna: zapisy jednego procesu są stosowane we wszystkich replikach w kolejności, w jakiej proces je wykonał.

Model określający dopuszczalną granicę rozbieżności replik — w wymiarze czasu, liczby wersji lub błędu numerycznego — zanim wymuszona zostanie synchronizacja.

Gwarancja, że przy braku nowych zapisów wszystkie repliki danego obiektu w końcu zbiegną do tej samej wartości.

Własność systemu wieloprocesorowego gwarantująca, że wszystkie kopie danego bloku w różnych cache odzwierciedlają jego najnowszą wartość.

Model, w którym zapisy jednego procesu są widziane przez pozostałe w kolejności ich wykonania, lecz zapisy różnych procesów mogą być obserwowane w różnym porządku.

Model, w którym zapisy każdego pojedynczego procesora są widziane przez wszystkie inne w kolejności programu, lecz globalny porządek zapisów różnych procesorów nie jest gwarantowany.

Model gwarantujący, że operacje powiązane relacją przyczynowo-skutkową są widziane przez wszystkie procesy w tym samym porządku; operacje współbieżne mogą różnić się porządkiem.

Model, w którym wynik wykonania jest taki, jakby operacje wszystkich procesów wykonano w pewnym porządku globalnym zgodnym z kolejnością programu każdego procesu.

Wzmocnienie spójności ostatecznej: repliki, które otrzymały ten sam zbiór aktualizacji, mają identyczny stan, bez konieczności rozwiązywania konfliktów.

Model rozróżniający zwykłe dostępy od operacji synchronizacji; spójność pamięci jest wymuszana tylko w punktach synchronizacji.

Model słaby rozróżniający operacje acquire i release; zmiany stają się widoczne dla innych dopiero przy operacji zwolnienia blokady.

Weryfikacja, że operacje w programie są stosowane do argumentów zgodnych z regułami systemu typów, zwykle w czasie kompilacji.

Stopień wzajemnej zależności między modułami; niskie sprzężenie ułatwia zmiany i ponowne użycie, wysokie utrudnia utrzymanie.

Nazwana lub literałowa wartość ustalona w trakcie kompilacji lub inicjalizacji, której nie wolno zmienić podczas wykonania programu.

Opisany w konfiguracji pożądany kształt infrastruktury, do którego narzędzie automatycznie sprowadza system rzeczywisty (reconciliation).

Zbiór lokalnych stanów wszystkich procesów i kanałów w danym punkcie, opisujący chwilowy obraz systemu rozproszonego.

Aktualna faza cyklu życia procesu — np. nowy, gotowy, wykonywany, oczekujący lub zakończony — determinująca jego dostęp do procesora.

i-ty co do wielkości element zbioru; szczególne przypadki to minimum, maksimum i mediana.

Heurystyczne obcinanie końcówek wyrazów do wspólnego rdzenia, bez gwarancji poprawności słownikowej wyniku.

Mechanizm koordynujący równoczesne transakcje tak, by ich przeploty pozostawały poprawne, zwykle szeregowalne, mimo dostępu do wspólnych danych.

Organizacja pliku, w której rekordy są przechowywane bez narzuconego porządku, w kolejności wstawiania, a wyszukiwanie wymaga skanu pełnego.

Liczba atrybutów w schemacie relacji; określa arność, czyli wymiar krotek tworzących relację.

Klasa równoważności zbiorów o tej samej trudności obliczeniowej względem redukowalności Turinga.

Liczba krawędzi incydentnych z danym wierzchołkiem; w grafie skierowanym rozróżnia się stopień wejściowy i wyjściowy.

Liniowa struktura o dyscyplinie LIFO: element ostatnio włożony jest pierwszym usuwanym; operacje push i pop działają na jednym końcu.

Uporządkowany zestaw współpracujących protokołów przypisanych do kolejnych warstw, realizujący pełną komunikację między systemami.

Struktura pamięci typu LIFO przechowująca ramki aktywacji aktywnych wywołań procedur w trakcie wykonania programu.

Wzorzec kapsułkujący rodzinę wymiennych algorytmów za wspólnym interfejsem, umożliwiając ich podmianę niezależnie od klienta.

Metoda eksploracji wybierająca z prawdopodobieństwem epsilon akcję losową, a w pozostałych przypadkach akcję o najwyższej szacowanej wartości.

Proces poszukiwania wartości hiperparametrów minimalizujących błąd walidacyjny, np. przez przeszukiwanie siatki lub losowe.

Dostrajanie modelu na zbiorze par instrukcja–odpowiedź, by lepiej wykonywał polecenia sformułowane w języku naturalnym.

Najmniejsza jednostka odczytu i zapisu między dyskiem a pamięcią operacyjną, grupująca rekordy w blok o stałym rozmiarze.

Blok wirtualnej przestrzeni adresowej o stałym rozmiarze, będący jednostką transferu i mapowania między pamięcią logiczną a fizyczną.

Schemat zarządzania pamięcią dzielący przestrzeń adresową na ramki i strony stałego rozmiaru oraz mapujący strony logiczne na ramki fizyczne przez tablicę stron.

Strategia ładowania strony do pamięci dopiero w chwili pierwszego odwołania do niej, zamiast wczytywania całego procesu z góry.

Struktura, w której elementy tworzą uporządkowany ciąg, gdzie każdy element ma co najwyżej jednego następnika i jednego poprzednika.

Pseudolosowa sekwencja generowana z klucza, łączona z tekstem jawnym (zwykle XOR) w szyfrach strumieniowych.

Pole obliczane z zawartości jednostki danych, pozwalające odbiorcy wykryć przekłamania bitów powstałe podczas transmisji.

Zbiór atrybutów, którego wartości jednoznacznie identyfikują każdą krotkę relacji, niekoniecznie minimalny.

Zdolność procesora do pobierania i wykonywania więcej niż jednej instrukcji na takt dzięki wielu równoległym jednostkom wykonawczym.

Maszyna wektorów nośnych — klasyfikator wyznaczający hiperpłaszczyznę maksymalizującą margines między klasami, z możliwością odwzorowania jądrowego.

Okresowy komunikat wysyłany przez węzeł dla potwierdzenia jego żywotności; jego brak sugeruje awarię.

Cztery kluczowe wskaźniki monitorowania usługi: opóźnienie, ruch, błędy i nasycenie, zalecane jako minimalny zestaw sygnałów.

Klasa technik koordynacji, w której zawieszenie jednego wątku nie blokuje postępu pozostałych, oparta na atomowych operacjach pamięci.

Operacja wymuszająca opróżnienie zbuforowanych danych i metadanych pliku na trwały nośnik przed zwróceniem sterowania, gwarantująca trwałość.

Proces uzgadniania odczytów zegarów fizycznych wielu węzłów tak, by ich różnice mieściły się w zadanej granicy.

Zbiór sieci i routerów pod wspólną administracją, prowadzący jednolitą politykę routingu wobec reszty Internetu.

Algorytm alokacji dzielący pamięć na bloki o rozmiarach będących potęgami dwójki i łączący sąsiadujące wolne bloki (kolegów) przy zwalnianiu.

Metoda organizacji danych na nośniku w postaci nazwanych plików i katalogów wraz ze strukturami metadanych zarządzającymi alokacją przestrzeni.

Formalny system reguł przypisujących typy wyrażeniom programu w celu ograniczenia dopuszczalnych operacji i wykluczenia pewnych klas błędów.

Błąd współbieżności, w którym wynik zależy od niedeterministycznej kolejności dostępów wielu wątków do współdzielonych danych.

Generowanie plików konfiguracyjnych z wzorca z miejscami na zmienne, podstawianymi w zależności od środowiska lub kontekstu.

Przewidywanie liczby krotek wynikowych operatora na podstawie statystyk, używane przez optymalizator do oceny kosztu planów.

Stan, w którym proces spędza więcej czasu na obsłudze błędów strony niż na wykonaniu, przez nadmierne stronicowanie i zbyt mały zbiór ramek.

Ciąg punktów pomiarowych uporządkowanych w czasie, identyfikowany nazwą metryki i zestawem etykiet, przechowywany w bazie szeregów czasowych.

Kryterium poprawności planu współbieżnego: jego skutek jest równoważny pewnemu szeregowemu wykonaniu tych samych transakcji.

Wybór przez system operacyjny, który gotowy proces lub wątek otrzyma procesor i na jak długo, według ustalonej polityki.

Zakres częstotliwości, jaki medium lub kanał przenosi z akceptowalnym tłumieniem; ogranicza maksymalną szybkość sygnalizacji.

Probabilistyczna struktura szacująca częstość elementów w strumieniu za pomocą tablicy liczników indeksowanej wieloma funkcjami skrótu; zawyża, nigdy nie zaniża.

Szyfr symetryczny przetwarzający dane w blokach o stałej długości za pomocą permutacji zależnej od klucza.

Szyfr symetryczny szyfrujący dane bit po bicie lub bajt po bajcie przez sumowanie z pseudolosowym strumieniem klucza.

Algorytm szyfrujący, w którym ten sam tajny klucz służy do szyfrowania i deszyfrowania danych.

Operacja przekształcania jawnej wiadomości w szyfrogram przy użyciu klucza publicznego odbiorcy, odwracalna tylko jego kluczem prywatnym.

Tryb łączący poufność z gwarancją integralności i autentyczności danych, zwracający szyfrogram wraz ze znacznikiem uwierzytelniającym.

Ciąg wierzchołków połączonych krawędziami, w którym żaden wierzchołek nie powtarza się; łączy wierzchołek początkowy z końcowym.

Sposób fizycznego pobrania krotek relacji, np. skanowanie pełne tabeli lub wykorzystanie indeksu do wyszukania wartości.

Połączenie serializowalności i linearyzowalności: porządek szeregowy transakcji respektuje ich kolejność w czasie rzeczywistym.

Reprezentacja przebiegu pojedynczego żądania przez wiele usług, złożona z powiązanych przedziałów ukazujących ścieżkę i czasy wykonania.

Pole pod krzywą precyzja-czułość uśredniające precyzję przy kolejnych poziomach czułości; standardowa miara w wyszukiwaniu i detekcji.

Oprogramowanie odpowiedzialne za uruchamianie i zarządzanie cyklem życia kontenerów na hoście, zgodnie ze specyfikacją wykonania.

Stopień, w jakim odczytana wartość odzwierciedla najnowszy zapisany stan; ograniczana w modelach z opóźnieniem określonym czasowo lub liczbą wersji.

Centralna tabela modelu wymiarowego przechowująca mierzalne miary procesu biznesowego oraz klucze obce do wymiarów.

Tabela opisująca kontekst miar (kto, co, gdzie, kiedy) za pomocą atrybutów służących filtrowaniu i grupowaniu danych analitycznych.

Struktura przechowująca elementy tego samego typu w ciągłym obszarze pamięci, z dostępem do dowolnego elementu w czasie stałym po indeksie.

Struktura odwzorowująca klucze na wartości, umożliwiająca wyszukiwanie wartości po kluczu.

Tablica o zmiennej pojemności, automatycznie powiększana (zwykle przez podwajanie) przy braku miejsca, dająca zamortyzowany stały koszt dopisania na końcu.

Struktura danych w routerze odwzorowująca prefiksy docelowe na następne przeskoki i interfejsy wyjściowe.

Struktura danych utrzymywana przez system operacyjny, odwzorowująca numery stron wirtualnych na numery ramek fizycznych oraz bity stanu i ochrony.

Struktura danych kompilatora przechowująca informacje o identyfikatorach programu (typ, zasięg, lokalizacja) i wspierająca ich wyszukiwanie.

Struktura danych przechowująca pary klucz-wartość, w której pozycję elementu wyznacza funkcja skrótu, dająca średnio stały czas dostępu.

Własność protokołu, w której kompromitacja długoterminowego klucza prywatnego nie pozwala odszyfrować wcześniej przechwyconych sesji, bo klucze sesyjne są efemeryczne.

Formuła rachunku zdań prawdziwa przy każdym wartościowaniu zmiennych zdaniowych.

Zbiór danych pomiarowych emitowanych przez system (metryki, logi, ślady) i przesyłanych do systemu analizy w celu monitorowania zachowania.

Parametr skalujący rozkład prawdopodobieństwa kolejnego tokena, regulujący losowość i różnorodność generowanego tekstu.

Hiperparametr skalujący wielkość kroku aktualizacji parametrów w metodach gradientowych; zbyt duże powoduje rozbieżność, zbyt małe spowalnia zbieżność.

Stosunek bieżącego zużycia budżetu błędu do tempa, które wyczerpałoby go równomiernie w całym okresie; podstawa alertów wielookienkowych.

Autoryzowana, kontrolowana próba przełamania zabezpieczeń systemu w celu oceny jego odporności na ataki.

Twierdzenie głoszące, że każda funkcja efektywnie obliczalna jest obliczalna przez maszynę Turinga.

Miara wagi terminu łącząca częstość jego występowania w dokumencie z odwrotną częstością w całym korpusie (term frequency-inverse document frequency).

Bufor translacji adresów (translation lookaside buffer) — sprzętowa pamięć podręczna przechowująca ostatnie odwzorowania stron na ramki, przyspieszająca translację adresów.

Automatyczne przekładanie tekstu lub mowy z jednego języka naturalnego na inny za pomocą metod obliczeniowych.

Spadek mocy sygnału wraz z odległością przebytą w medium transmisyjnym, ograniczający maksymalny zasięg łącza fizycznego.

Podstawowa jednostka przetwarzania tekstu przez model — fragment słowa, słowo lub znak, na które dzielony jest tekst wejściowy.

Poświadczenie wydane przez serwer autoryzacji, które klient przedstawia, by uzyskać dostęp do chronionego zasobu w imieniu użytkownika.

Podział tekstu na tokeny stanowiące wejście modelu, często metodami podsłownymi jak kodowanie par bajtów.

Podział słów na częstsze podjednostki, łączący zalety reprezentacji znakowej i wyrazowej oraz ograniczający problem słów spoza słownika.

Zdolność systemu do dalszego poprawnego działania mimo awarii części jego komponentów.

Sytuacja, w której żądane dane znajdują się w pamięci podręcznej i mogą być pobrane bez sięgania do niższego poziomu hierarchii.

Logiczna jednostka pracy złożona z operacji na danych, wykonywana atomowo: w całości zatwierdzona albo w całości wycofana.

Architektura sekwencyjna oparta wyłącznie na mechanizmie uwagi, bez rekurencji, umożliwiająca równoległe przetwarzanie tokenów.

Wpis tablicy routingu o najszerszym prefiksie, stosowany gdy żaden bardziej szczegółowy wpis nie pasuje do adresu docelowego.

Etap uczenia modelu na dużym, ogólnym korpusie w trybie samonadzorowanym, poprzedzający dostrajanie do zadań szczegółowych.

Asercja postaci {P}C{Q} stwierdzająca, że jeśli warunek wstępny P zachodzi przed wykonaniem programu C, to po nim zachodzi warunek końcowy Q.

Elementarna jednostka modelu RDF w postaci podmiot-orzeczenie-przedmiot, wyrażająca pojedyncze stwierdzenie o zasobie.

Własność, w której skutki zatwierdzonej transakcji przetrwają kolejne awarie systemu i pozostają zapisane na stałe.

Tryb pracy, w którym każdy blok jawny jest XOR-owany z poprzednim szyfrogramem przed zaszyfrowaniem, łańcuchując bloki.

Tryb pracy zamieniający szyfr blokowy w strumieniowy przez szyfrowanie kolejnych wartości licznika i XOR z tekstem jawnym.

Tryb pracy szyfrujący każdy blok niezależnie tym samym kluczem; identyczne bloki jawne dają identyczne szyfrogramy.

Schemat określający sposób wielokrotnego stosowania szyfru blokowego do wiadomości dłuższej niż jeden blok.

Postać normalna spełniona, gdy relacja jest w 2NF i żaden atrybut niekluczowy nie zależy przechodnio od klucza głównego.

Hermetyzacja pakietów jednego protokołu wewnątrz ładunku innego w celu przesłania ich przez sieć pośredniczącą, często z dodaniem szyfrowania.

Stwierdza, że system rozproszony nie może jednocześnie gwarantować spójności, dostępności i odporności na podział sieci — w razie podziału trzeba wybrać między spójnością a dostępnością.

Wynik stwierdzający, że problem spełnialności formuł boolowskich (SAT) jest NP-zupełny, ustanawiający pierwszy problem NP-zupełny.

Wynik dowodzący, że w asynchronicznym systemie rozproszonym żaden deterministyczny protokół nie gwarantuje konsensusu przy choćby jednej awarii zatrzymania.

Wynik mówiący, że przy większym ograniczeniu czasu maszyny rozstrzygają ściśle więcej problemów; gwarantuje istnienie problemów trudniejszych czasowo.

Wynik mówiący, że transmisja z dowolnie małym prawdopodobieństwem błędu jest możliwa wtedy i tylko wtedy, gdy szybkość nie przekracza przepustowości kanału.

Wynik mówiący, że dolnym granicznym oczekiwanym kosztem bezstratnego kodowania źródła jest jego entropia.

Schemat dający asymptotyczne rozwiązanie rekurencji postaci T(n)=aT(n/b)+f(n) typowej dla algorytmów dziel i zwyciężaj. Tzw. master theorem.

Twierdzenie zapewniające, że maszyna Turinga może uzyskać własny opis i użyć go w obliczeniach.

Wynik stwierdzający, że każda formuła prawdziwa we wszystkich modelach teorii jest w niej dowodliwa.

Twierdzenie głoszące, że każda nietrywialna własność semantyczna języków rozpoznawanych przez maszyny Turinga jest nierozstrzygalna.

Zbiór wartości wraz z dopuszczalnymi operacjami, przypisywany wyrażeniom jako klasyfikacja syntaktyczna ich znaczenia.

Typ złożony konstruowany z innych typów za pomocą sumy (wariantów) i produktu (krotek), zwykle z dopasowaniem wzorca.

Typ kwantyfikowany egzystencjalnie, ukrywający konkretną reprezentację wewnętrzną i służący jako podstawa abstrakcji danych.

Typ opisujący odwzorowanie z typu dziedziny w typ przeciwdziedziny, przypisywany funkcjom i wyrażeniom funkcyjnym.

Typ złożony reprezentujący jednoczesne zestawienie wartości kilku typów składowych, jak krotka lub rekord.

Typ złożony reprezentujący wartość będącą jednym z kilku rozłącznych wariantów, z których każdy może nieść własne dane.

Typ kwantyfikowany uniwersalnie po zmiennej typowej, opisujący wartości działające jednolicie dla każdego podstawienia tej zmiennej.

Typ, którego definicja zależy od wartości, co pozwala wyrażać precyzyjne specyfikacje i dowody w systemie typów.

Własność języka, w której typy wartości są sprawdzane w trakcie wykonania, a nie statycznie podczas kompilacji.

Własność języka, w której typy wyrażeń są ustalane i sprawdzane w czasie kompilacji, przed wykonaniem programu.

Zdolność modelu do wykonania zadania na podstawie kilku przykładów podanych w podpowiedzi, bez aktualizacji wag.

Paradygmat uczenia, w którym model dopasowuje się do danych z parami wejście–etykieta, ucząc się odwzorowania z przykładów oznaczonych docelową wartością.

Paradygmat, w którym model odkrywa strukturę w danych bez etykiet docelowych, np. grupując przykłady lub estymując rozkład.

Tryb uczenia, w którym agent ocenia lub ulepsza politykę docelową na podstawie danych zebranych przez inną politykę zachowania.

Uczenie wykorzystujące jednocześnie niewielki zbiór danych oznaczonych i duży zbiór nieoznaczonych do poprawy modelu.

Nieliniowa redukcja wymiarowości odtwarzająca niskowymiarową strukturę geometryczną danych z zachowaniem lokalnych odległości.

Klasa metod aktualizujących oszacowania wartości na podstawie różnicy między kolejnymi predykcjami, bez czekania na końcowy zwrot epizodu.

Paradygmat, w którym agent uczy się polityki działania przez interakcję ze środowiskiem, maksymalizując skumulowaną nagrodę.

Automatyczne tworzenie i konfigurowanie zasobów obliczeniowych, sieciowych i magazynowych przygotowujące je do użycia przez aplikację.

Określanie właściwego znaczenia wieloznacznego słowa w danym kontekście spośród jego możliwych sensów.

Projektowanie modułu tak, by decyzje projektowe podatne na zmianę były niewidoczne dla pozostałych modułów.

Wyznaczanie podstawienia zmiennych czyniącego dwa wyrażenia (termy lub typy) syntaktycznie identycznymi, kluczowe dla inferencji typów.

Maszyna Turinga symulująca działanie dowolnej innej maszyny zakodowanej na jej wejściu wraz z danymi.

Ujednolicony ciąg znaków jednoznacznie identyfikujący zasób abstrakcyjny lub fizyczny w sieci, niezależnie od metody dostępu.

Zaufana strona trzecia, która wydaje i podpisuje certyfikaty klucza publicznego, gwarantując powiązanie klucza z tożsamością podmiotu.

Podmiot PKI weryfikujący tożsamość wnioskodawców i zatwierdzający żądania certyfikatów przed ich wystawieniem przez urząd certyfikacji.

Tryb transportu przesyłający niezależne jednostki danych bez ustanawiania połączenia i bez gwarancji dostarczenia czy kolejności.

Tryb transportu wymagający ustanowienia połączenia przed transmisją, zapewniający uporządkowany, niezawodny strumień danych.

Funkcja udostępniana w sieci przez standaryzowane interfejsy i protokoły, wywoływana przez inne aplikacje niezależnie od platformy.

Domniemana lub stwierdzona przyczyna błędu, np. wadliwy bit, błąd kodu czy uszkodzenie sprzętu; może być utajona lub aktywna.

Mechanizm wykonujący wiele równoległych operacji uwagi w różnych podprzestrzeniach reprezentacji i łączący ich wyniki.

Weryfikacja tożsamości wymagająca co najmniej dwóch niezależnych składników z różnych kategorii: wiedzy, posiadania i cechy biometrycznej.

Protokół, w którym dwie strony wspólnie ustalają tajny klucz sesyjny tak, że żadna pojedyncza strona nie narzuca go w pełni, a podsłuchujący go nie pozna.

Procedura ustanawiania połączenia przez wymianę trzech segmentów synchronizujących numery sekwencyjne obu stron.

Odwołanie do obszaru pamięci po jego zwolnieniu; ponowna alokacja tej pamięci przez atakującego pozwala na manipulację danymi i przejęcie sterowania.

Uzależnienie odbiorcy od jednego dostawcy chmury, gdy migracja do innego wiąże się z wysokimi kosztami i barierami technicznymi.

Logiczna sieć lokalna wydzielona programowo w obrębie fizycznej infrastruktury przełączników, izolująca ruch i domeny rozgłoszeniowe niezależnie od fizycznego okablowania.

Wirtualna sieć prywatna (Virtual Private Network) tworząca szyfrowany tunel przez sieć publiczną dla bezpiecznej transmisji danych.

Technika oceny modelu polegająca na wielokrotnym podziale danych na części uczące i walidacyjne i uśrednianiu wyników.

Sprawdzenie poprawności łańcucha certyfikatów: zgodności podpisów, ważności, statusu unieważnienia i ograniczeń aż do kotwicy zaufania.

Wrażliwość predykcji modelu na zmiany w zbiorze treningowym; składowa błędu wynikająca z fluktuacji estymatora między próbkami.

Warstwa, w której każdy neuron jest połączony z wszystkimi wyjściami warstwy poprzedniej; realizuje przekształcenie afiniczne z aktywacją.

Niezmienny zbiór zmian systemu plików nakładany na poprzednie warstwy; obrazy kontenerów składają się ze stosu takich warstw współdzielonych między obrazami.

Poziom abstrakcji w architekturze sieci grupujący funkcje o pokrewnym zadaniu, oferujący zdefiniowany zestaw usług warstwie sąsiedniej.

Warstwa modelu OSI/TCP-IP odpowiedzialna za logiczne adresowanie hostów i dostarczanie pakietów między sieciami przez routing.

Warstwa stosująca operację splotu z uczonymi filtrami przesuwanymi po wejściu, wykrywająca lokalne wzorce niezależnie od położenia.

Warstwa modelu odniesienia zapewniająca komunikację koniec-koniec między procesami na hostach, niezależną od fizycznej topologii sieci.

Warstwa neuronów między wejściem a wyjściem sieci, której aktywacje nie są bezpośrednio obserwowane i stanowią pośrednią reprezentację danych.

Abstrakcyjna warstwa jądra udostępniająca jednolity interfejs operacji na plikach niezależny od konkretnego systemu plików pod spodem.

Specjalny znacznik reprezentujący brak lub nieznaną wartość atrybutu w krotce; nie jest równy żadnej wartości ani innemu NULL.

Fikcyjny węzeł graniczny upraszczający operacje na strukturze powiązanej przez wyeliminowanie przypadków brzegowych, np. pustej listy.

Błąd współbieżności, gdy wynik działania zależy od nieprzewidywalnej kolejności dostępu wielu wątków do współdzielonych danych.

Najmniejsza jednostka wykonania szeregowana przez system; posiada własny licznik rozkazów i stos, lecz dzieli przestrzeń adresową z innymi wątkami procesu.

Wątek znany i szeregowany bezpośrednio przez jądro systemu, w odróżnieniu od wątku obsługiwanego wyłącznie w przestrzeni użytkownika.

Technika regularyzacji przerywająca trening, gdy błąd na zbiorze walidacyjnym przestaje maleć, by zapobiec przeuczeniu.

Strategia wydania kierująca nową wersję najpierw do małego podzbioru ruchu lub użytkowników w celu oceny ryzyka przed pełnym udostępnieniem.

Strategia utrzymywania dwóch równoważnych środowisk produkcyjnych i przełączania ruchu między nimi w celu bezprzerwowego wydania i szybkiego wycofania.

Tryb operacji dyskowych pomijający bufor podręczny strony, przenoszący dane bezpośrednio między przestrzenią użytkownika a nośnikiem.

Uporządkowana lista wartości cech reprezentująca pojedynczą obserwację jako punkt w przestrzeni cech.

Losowa lub niepowtarzalna wartość początkowa zapewniająca różne szyfrogramy dla tej samej wiadomości w danym trybie pracy.

Sprawdzenie kluczem publicznym, czy dołączony znacznik kryptograficzny odpowiada danym i powstał przy użyciu odpowiedniego klucza prywatnego.

Podstawowy element struktury powiazanej, przechowujacy dane oraz wskaznik (lub wskazniki) do innych elementow tej struktury.

Architektura, w której jedna instancja oprogramowania obsługuje wielu odbiorców (najemców) przy logicznej izolacji ich danych i konfiguracji.

Zdolność rdzenia do utrzymywania stanu wielu wątków i przeplatania ich wykonania, by ukryć opóźnienia i lepiej wykorzystać jednostki.

Metoda sterowania współbieżnością przechowująca wiele wersji danych, tak by odczyty operowały na spójnej migawce bez blokowania zapisów.

Sposób fizycznego składowania, w którym wszystkie pola jednego rekordu zapisuje się razem, sprzyjając operacjom na pojedynczych wierszach.

Podstawowy element grafu reprezentujący obiekt; krawędzie łączą pary wierzchołków.

Blokada, na której zadanie czeka przez aktywne odpytywanie w pętli, stosowana gdy oczekiwanie jest krótkie.

Wskaźnik odwołujący się do obszaru pamięci, który został już zwolniony lub przestał istnieć; jego użycie prowadzi do zachowania niezdefiniowanego.

Reguła wiążąca każdy zasób z dokładnie jednym właścicielem odpowiedzialnym za jego zwolnienie, gwarantująca brak podwójnego zwolnienia i wycieków.

Niezmiennik porządkujący: klucz każdego węzła jest nie mniejszy (kopiec max) lub nie większy (kopiec min) od kluczy jego dzieci.

Automatyczne wyprowadzanie typów wyrażeń bez jawnych adnotacji, na podstawie ich użycia i ograniczeń wynikających z reguł typowania.

Faza kontroli przeciążenia, w której okno rośnie wykładniczo od małej wartości aż do osiągnięcia progu lub wykrycia straty.

Sposób przekazywania argumentów, w którym argument przekazywany jest niewyliczony i obliczany dopiero przy każdym użyciu w ciele funkcji.

Sposób przekazywania argumentów łączący wołanie przez nazwę z zapamiętywaniem: argument liczony co najwyżej raz, przy pierwszym użyciu.

Sposób przekazywania argumentów, w którym najpierw oblicza się argument, a jego wartość przekazuje do funkcji.

Reprezentacja tekstu jako zbioru częstości występowania słów z pominięciem ich kolejności i struktury składniowej.

Wartość przechowująca adres innego obiektu w pamięci, używana do łączenia węzłów struktur powiązanych.

Własność systemu polegająca na tym, że wiele obliczeń postępuje w nakładających się okresach czasu, z możliwą interakcją między nimi.

Własność pary zdarzeń, których nie łączy żadna relacja przyczynowa w żadnym kierunku, więc ich względna kolejność jest nieokreślona.

Liczba sposobów wyboru k-elementowego podzbioru ze zbioru n-elementowego, oznaczana C(n,k); podstawowa wielkość kombinatoryki przeliczeniowej.

Parametr z przedziału [0,1] ważący przyszłe nagrody względem bieżących, kontrolujący horyzont planowania agenta.

Miara nieczystości węzła w drzewie decyzyjnym; prawdopodobieństwo błędnej klasyfikacji losowego elementu przy losowym przypisaniu klasy.

Ułamek krotek relacji spełniających warunek, używany do oszacowania rozmiaru wyniku operacji selekcji lub złączenia.

Stosunek liczby odwołań obsłużonych przez dany poziom pamięci do całkowitej liczby odwołań; miara skuteczności pamięci podręcznej.

Technika dostarczania komponentowi jego zależności z zewnątrz zamiast tworzenia ich wewnątrz, co odwraca kontrolę i ułatwia testowanie.

Wykonanie dowolnych poleceń systemu operacyjnego przez aplikację, która przekazuje niewalidowane dane wejściowe do interpretera powłoki.

Atak polegający na wprowadzeniu złośliwego fragmentu zapytania do bazy danych przez niewalidowane dane wejściowe, zmieniający logikę zapytania.

Procedura wyłaniania spośród węzłów jednego koordynatora, tak by wszystkie poprawne procesy zgodziły się co do jego tożsamości.

Operacja przerywająca transakcję i cofająca wszystkie jej zmiany, przywracająca stan bazy sprzed jej rozpoczęcia.

Kontrolowane przywrócenie systemu do poprzedniej znanej dobrej wersji po wykryciu wadliwego wdrożenia.

Zdarzenie sygnalizujące błąd lub sytuację wyjątkową, przerywające normalny przepływ i przekazujące sterowanie do obsługującego go kodu.

Realizacja instrukcji w kolejności wyznaczonej przez gotowość ich argumentów, a nie przez kolejność programową, w celu lepszego wykorzystania jednostek.

Wykonywanie instrukcji przed potwierdzeniem, że są potrzebne, na podstawie przewidywań; wyniki zatwierdza się lub odrzuca po rozstrzygnięciu warunku.

Identyfikacja obserwacji istotnie odbiegających od wzorca większości danych, bez wcześniejszego oznaczenia anomalii.

Wzorzec, który po wykryciu serii błędów zależnej usługi czasowo przerywa do niej wywołania, zapobiegając kaskadowej awarii i pozwalając na regenerację.

Przenoszenie całych procesów lub stron między pamięcią operacyjną a obszarem wymiany na dysku w celu zwolnienia pamięci fizycznej.

Metoda uzgodnienia wspólnego sekretu przez niezabezpieczony kanał oparta na trudności problemu logarytmu dyskretnego, bez wcześniejszego współdzielenia tajemnicy.

Miara pojemności klasy hipotez równa największej liczbie punktów, którą klasa potrafi rozbić we wszystkich możliwych etykietowaniach.

Tabela wymiaru, której atrybuty zmieniają się rzadko w czasie i wymaga zastosowania technik śledzenia historii zmian (SCD).

Konstrukcja składniowa, która po obliczeniu daje wartość, złożona z operandów i operatorów lub wywołań.

Hipotetyczne urządzenie rozstrzygające pewien problem w jednym kroku, dołączone do maszyny w celu badania względnej obliczalności.

Dostosowanie zachowań modelu do intencji, wartości i preferencji ludzi, by działał pomocnie i bezpiecznie.

Właściwość systemu zaprojektowanego tak, by utrzymywać ciągłość działania na uzgodnionym poziomie przez wysoki odsetek czasu, minimalizując przestoje.

Długość najdłuższej ścieżki od korzenia do liścia, mierzona liczbą krawędzi; determinuje koszt operacji.

Lokalizacja elementu o zadanym kluczu w strukturze danych lub stwierdzenie jego nieobecności.

Metoda wyszukiwania w uporządkowanym ciągu, połowiąca przedział poszukiwań przy każdym porównaniu; działa w czasie logarytmicznym.

Odebranie procesorowi wykonywanemu procesowi przez planistę przed zakończeniem jego działania, by przydzielić procesor innemu zadaniu.

Zdarzenie lub warunek (np. zatwierdzenie kodu, harmonogram) inicjujące automatyczne uruchomienie przebiegu potoku.

Mechanizm koordynacji gwarantujący, że w danej chwili najwyżej jeden proces przebywa w sekcji krytycznej i korzysta ze współdzielonego zasobu.

Kategoria wzorców dotyczących algorytmów i podziału odpowiedzialności oraz wzorców komunikacji między obiektami.

Kategoria wzorców abstrahujących proces tworzenia obiektów, oddzielająca sposób budowy instancji od jej reprezentacji i użycia.

Sprawdzone, wielokrotnie stosowalne rozwiązanie powtarzającego się problemu projektowego w danym kontekście, opisane jako schemat ról i współpracy obiektów.

Kategoria wzorców opisujących sposób komponowania klas i obiektów w większe struktury przy zachowaniu elastyczności i wydajności.

Cross-site scripting; wstrzyknięcie skryptu do strony oglądanej przez innych użytkowników, wykonywanego w kontekście ich przeglądarki i zaufania do witryny.

Własność relacji ewaluacji: jeśli wyrażenie ma dany typ i wykonuje krok obliczenia, wynik zachowuje ten sam typ.

Własność dekompozycji schematu, przy której zbiór zależności funkcyjnych można odtworzyć z zależności obowiązujących w poszczególnych rzutach.

Sytuacja, w której proces gotowy do działania jest nieskończenie odraczany w dostępie do zasobu lub procesora przez politykę szeregowania.

Sytuacja, w której zbiór procesów jest trwale zablokowany, bo każdy czeka na zasób utrzymywany przez inny proces z tego zbioru.

Reguła wiązania nazw, w której widoczność identyfikatora zależy od ciągu wywołań w czasie wykonania, a nie od struktury tekstu.

Reguła wiązania nazw, w której widoczność identyfikatora wyznacza struktura tekstu programu, a nie przebieg wykonania.

Ograniczenie między dwoma zbiorami atrybutów relacji: wartość zbioru wyznaczającego jednoznacznie określa wartość zbioru zależnego.

Ograniczenie zachodzące, gdy obecność pewnych krotek wymusza obecność innych niezależnie od trzeciego atrybutu; podstawa czwartej postaci normalnej.

Ograniczenie, w którym relacja jest bezstratnie odtwarzalna ze złączenia swoich rzutów; stanowi podstawę piątej postaci normalnej.

Problem, w którym gradienty maleją wykładniczo w głębokich warstwach, uniemożliwiając skuteczną aktualizację wczesnych parametrów sieci.

Mechanizm kontrolujący ruch między segmentami sieci na podstawie reguł, przepuszczający lub blokujący pakiety zgodnie z polityką bezpieczeństwa.

Systematyczne ustanawianie i utrzymywanie spójnego stanu oprogramowania i ustawień na już istniejących zasobach przez cały ich cykl życia.

Bezpieczne przechowywanie, dystrybucja i rotacja danych poufnych (hasła, klucze, tokeny) używanych przez infrastrukturę i aplikacje, z dala od jawnego kodu.

Klasa lub moduł powinien mieć tylko jeden powód do zmiany, czyli jedną odpowiedzialność wobec aktora.

Moduły wysokopoziomowe nie powinny zależeć od niskopoziomowych; obie warstwy zależą od abstrakcji, a nie od konkretów.

Kryterium, w myśl którego obiekt typu podrzędnego musi zachowywać kontrakt typu nadrzędnego, by relacja podtypowania była poprawna.

Obiekty typu bazowego można zastąpić obiektami podtypu bez naruszenia poprawności programu.

Dowolny obiekt lub usługa identyfikowana w sieci przez adres, na której wykonuje się operacje pobrania lub modyfikacji.

Wprowadzenie sfałszowanych danych do pamięci podręcznej (np. DNS lub HTTP) tak, by były serwowane innym użytkownikom jako autentyczne.

Protokół koordynacji transakcji rozproszonej w dwóch rundach (głosowanie i decyzja), zapewniający, że wszyscy uczestnicy atomowo zatwierdzą albo wycofają operację.

Nieblokujący protokół atomowego zatwierdzania dodający fazę przygotowania do zatwierdzenia, by uniknąć zawieszenia przy awarii koordynatora.

Operacja kończąca transakcję pomyślnie i utrwalająca jej skutki w bazie, czyniąc je trwałymi i widocznymi dla innych transakcji.

Podmiot, któremu strony protokołu ufają w pełnieniu funkcji bezpieczeństwa, np. poświadczania tożsamości lub dystrybucji kluczy.

Zbiór wszystkich podzbiorów danego zbioru, w tym zbioru pustego i całego zbioru.

Zbiór równoliczny z pewnym podzbiorem liczb naturalnych, tj. skończony lub równoliczny ze zbiorem liczb naturalnych.

Zbiór stron aktywnie używanych przez proces w ostatnim oknie czasowym, stanowiący miarę jego bieżącego zapotrzebowania na pamięć.

Niezależny podzbiór danych, niewidziany podczas uczenia, służący do oceny zdolności uogólniania modelu.

Zbiór ciągów źródła, których empiryczna entropia jest bliska entropii źródła; skupia niemal całe prawdopodobieństwo i ma rozmiar rzędu dwóch do entropii.

Podzbiór danych użyty do dopasowania parametrów modelu w trakcie uczenia.

Podzbiór danych używany do strojenia hiperparametrów i wyboru modelu, oddzielony od zbioru uczącego i testowego.

Mechanizm pozwalający wywołać procedurę wykonywaną na innym komputerze tak, jakby była lokalna, ukrywając przesył parametrów i wyniku przez sieć.

Wyrażenie języka, któremu można jednoznacznie przypisać wartość logiczną prawdy lub fałszu.

Niepodrabialny żeton wiązany z podmiotem, wskazujący obiekt i nadane na nim prawa; wiersz macierzy dostępu.

Zegar łączący czas fizyczny ze składnikiem logicznym, dający znaczniki bliskie czasowi rzeczywistemu i jednocześnie zgodne z porządkiem przyczynowym.

Skalarny zegar logiczny inkrementowany przy każdym zdarzeniu i aktualizowany do max przy odbiorze komunikatu; gwarantuje, że relacja przyczynowa implikuje rosnące znaczniki.

Mechanizm przypisujący zdarzeniom w systemie rozproszonym wartości liczbowe odzwierciedlające ich przyczynowe następstwo, bez odwołania do czasu fizycznego.

Wektor liczników (po jednym na proces) pozwalający dokładnie wykryć relację przyczynowości i współbieżności między zdarzeniami w systemie rozproszonym.

Poziom szczegółowości pojedynczego wiersza tabeli faktów, określający, co dokładnie reprezentuje jeden rekord miary.

Technika zarządzania pamięcią, w której każdy obiekt przechowuje licznik odwołań; obiekt jest zwalniany, gdy licznik osiąga zero.

Algorytm złączenia budujący tablicę haszującą z jednej relacji po atrybucie złączenia i sondujący ją krotkami drugiej relacji.

Operacja łącząca dwie relacje przez zrównanie wartości atrybutów o tych samych nazwach, eliminując zduplikowane kolumny złączeniowe.

Algorytm złączenia sortujący obie relacje po atrybucie złączenia, a następnie scalający posortowane strumienie w jednym przebiegu.

Operacja łącząca krotki dwóch relacji spełniające warunek porównania zbudowany z operatora theta na ich atrybutach.

Algorytm złączenia porównujący każdą krotkę jednej relacji z każdą krotką drugiej za pomocą dwóch zagnieżdżonych pętli.

Oprogramowanie zaprojektowane do wykonywania nieautoryzowanych, szkodliwych działań w systemie ofiary.

Miara liczby liniowo niezależnych ścieżek przepływu sterowania w programie, używana do oceny złożoności i testowalności kodu.

Miara zasobu obliczeniowego określająca liczbę kroków elementarnych wykonywanych przez maszynę dla danych wejściowych, wyrażana jako funkcja rozmiaru wejścia.

Algorytmiczna miara informacji obiektu równa długości najkrótszego programu generującego ten obiekt na uniwersalnej maszynie obliczeniowej.

Miara ilości zasobów (czasu lub pamięci) potrzebnych do wykonania algorytmu jako funkcja rozmiaru danych wejściowych.

Miara zasobu określająca maksymalną liczbę komórek pamięci roboczej używanych przez maszynę dla danych wejściowych, jako funkcja rozmiaru wejścia.

Spadek wrażliwości operatorów na powiadomienia wskutek nadmiaru fałszywych lub niedziałających alertów, prowadzący do ignorowania zgłoszeń.

Odwzorowanie rejestrów architektonicznych na większą pulę rejestrów fizycznych w celu usunięcia fałszywych zależności danych ograniczających równoległość.

Nazwany odnośnik wiążący identyfikator z lokalizacją w pamięci lub wartością, której zawartość można odczytywać i zwykle modyfikować w trakcie działania programu.

Obiekt synchronizacji pozwalający zadaniu zawiesić się do spełnienia warunku i być wznowionym przez sygnał od innego zadania.

Część adresu przechowywana wraz z linią cache, służąca do identyfikacji, który blok pamięci aktualnie w niej rezyduje.

Poświadczona wartość czasu dołączana do komunikatu, by zapewnić jego świeżość i zapobiec atakom powtórzeniowym w protokole.

Nadpisanie ramki stosu, w szczególności adresu powrotu, w wyniku przepełnienia bufora, dające atakującemu kontrolę nad wykonaniem.

Skumulowana, zwykle zdyskontowana suma nagród otrzymanych przez agenta od danego kroku do końca epizodu lub w nieskończoność.