Teoria informatykiobiekt

programowanie funkcyjne

Paradygmat traktujący obliczenia jako ewaluację funkcji matematycznych, unikający stanu zmiennego i efektów ubocznych.

Zobacz też

Statyczne wyznaczanie faktów o wartościach i zmiennych w punktach programu przez propagację informacji po grafie przepływu sterowania.

Maksymalny ciąg kolejnych instrukcji, do którego sterowanie wchodzi tylko na początku i opuszcza tylko na końcu, bez rozgałęzień wewnątrz.

Graf skierowany, którego węzły to bloki podstawowe, a krawędzie reprezentują możliwe przejścia sterowania między nimi podczas wykonania.

Przydzielanie zmiennych programu do skończonej liczby rejestrów procesora, często modelowane jako kolorowanie grafu kolizji.

Końcowa faza kompilatora tłumacząca reprezentację pośrednią na kod docelowy maszyny, wybierając instrukcje i przydzielając zasoby.

Przekształcanie programu zachowujące jego semantykę, mające poprawić wydajność (szybkość, rozmiar, zużycie zasobów) wynikowego kodu.

Wdrażamy chatboty, agentów głosowych i automatyzacje dla MŚP. Pierwsza konsultacja jest bezpłatna.