Paradygmaty programowania

Funkcja traktowana jak zwykła wartość: można ją przekazywać, zwracać i przypisywać do zmiennych.

Obserwowalna zmiana stanu poza wartością zwracaną przez wyrażenie, np. modyfikacja zmiennej globalnej lub operacja wejścia-wyjścia.

Funkcja, której wynik zależy wyłącznie od argumentów i która nie wywołuje obserwowalnych efektów ubocznych.

Własność wyrażenia, które można zastąpić jego wartością bez zmiany zachowania programu.

Mechanizm sprawdzania struktury wartości względem wzorców i wiązania jej składowych z nazwami, typowy dla języków funkcyjnych.

Postać rekurencji, w której wywołanie rekurencyjne jest ostatnią operacją funkcji, co umożliwia wykonanie bez narastania stosu.

Paradygmat organizujący program wokół obiektów łączących dane i operacje, komunikujących się przez wywołania metod.

Paradygmat, w którym określa się, jaki ma być wynik obliczenia, a nie kolejność kroków prowadzących do niego.

Paradygmat traktujący obliczenia jako ewaluację funkcji matematycznych, unikający stanu zmiennego i efektów ubocznych.

Paradygmat opisujący obliczenia jako sekwencję instrukcji zmieniających stan programu poprzez przypisania do zmiennych.

Paradygmat, w którym program jest zbiorem faktów i reguł logicznych, a obliczenie polega na automatycznym wnioskowaniu odpowiedzi na zapytanie.

Odmiana programowania imperatywnego strukturyzująca kod w procedury i funkcje wywoływane w celu wykonania zadań na wspólnym stanie.

Paradygmat wydzielający zagadnienia przekrojowe (np. logowanie, transakcje) do aspektów wplatanych w kod programu w określonych punktach.

Paradygmat strukturyzujący program jako współdziałające procesy lub wątki, których wykonanie może się przeplatać lub odbywać równolegle.

Spójny styl budowy programów określający, jak wyraża się obliczenia i organizuje strukturę kodu, np. oparty na stanie i krokach albo na obliczaniu funkcji.

Własność danej, której stan nie może zostać zmieniony po utworzeniu; modyfikacja wymaga utworzenia nowej wartości.

Strategia obliczania, w której wyrażenie (np. argument) jest ewaluowane natychmiast, zanim zostanie użyte.

Strategia obliczania, w której wyrażenie jest ewaluowane dopiero, gdy jego wartość jest faktycznie potrzebna.

Dyscyplina konstruowania programów wyłącznie ze złożeń sekwencji, wyboru i iteracji, bez nieograniczonych skoków.