Zarzadzanie pamiecia i wykonanie

Metoda odśmiecania w dwóch fazach: oznaczania obiektów osiągalnych od korzeni, a następnie zwalniania pozostałych nieoznaczonych.

Strategia GC dzieląca obiekty na pokolenia wg wieku i częstsze przetwarzanie młodych obiektów, oparta na hipotezie, że większość obiektów żyje krótko.

Przydzielanie pamięci w trakcie wykonania programu, na żądanie, o rozmiarze i czasie życia nieznanych w czasie kompilacji.

Automatyczne odzyskiwanie obszarów sterty, do których program nie ma już osiągalnych referencji, bez jawnego zwalniania przez programistę.

Technika zarządzania pamięcią, w której każdy obiekt przechowuje licznik odwołań; obiekt jest zwalniany, gdy licznik osiąga zero.

Wskaźnik odwołujący się do obszaru pamięci, który został już zwolniony lub przestał istnieć; jego użycie prowadzi do zachowania niezdefiniowanego.

Obszar stosu przydzielany wywołaniu funkcji, przechowujący jej argumenty, zmienne lokalne i adres powrotu.

Struktura pamięci typu LIFO przechowująca ramki aktywacji aktywnych wywołań procedur w trakcie wykonania programu.

Zakres wykonania programu, w którym referencja lub zasób pozostaje ważny; w systemach typów weryfikowany statycznie dla bezpieczeństwa pamięci.

Uzyskanie tymczasowej referencji do zasobu bez przejęcia jego własności, podlegające regułom wykluczania współbieżnego dostępu zapisującego.

Reguła wiążąca każdy zasób z dokładnie jednym właścicielem odpowiedzialnym za jego zwolnienie, gwarantująca brak podwójnego zwolnienia i wycieków.

Pośrednia, kompaktowa reprezentacja programu z instrukcjami dla abstrakcyjnej maszyny, niezależna od architektury sprzętowej.

Abstrakcyjna maszyna wykonująca kod pośredni programu, definiująca własny model pamięci i zestaw instrukcji niezależny od sprzętu.

Własność programu gwarantująca brak dostępów poza przydzielony obszar, użycia po zwolnieniu i wiszących wskaźników.

Wzorzec wiążący czas życia zasobu z czasem życia obiektu: pozyskanie w konstruktorze, zwolnienie w destruktorze przy wyjściu z zakresu.