Komunikacja i koordynacja

Wektor liczników (po jednym na proces) pozwalający dokładnie wykryć relację przyczynowości i współbieżności między zdarzeniami w systemie rozproszonym.

Pośrednik rozdzielający nadawców od odbiorców, przyjmujący, buforujący i kierujący komunikaty według reguł, umożliwiając komunikację asynchroniczną i luźne powiązanie.

Samodzielna jednostka danych wymieniana między procesami, stanowiąca podstawową abstrakcję bezpośredniej komunikacji w systemie rozproszonym.

Przekształcenie struktur danych i parametrów w postać liniowego strumienia bajtów nadającą się do przesłania przez sieć i odtworzenia po stronie odbiorcy.

Wzorzec dostarczania komunikatu do zdefiniowanego zbioru odbiorców jako pojedynczej operacji, z gwarancjami dotyczącymi atomowości i porządku dostarczenia.

Mechanizm koordynacji gwarantujący, że w danej chwili najwyżej jeden proces przebywa w sekcji krytycznej i korzysta ze współdzielonego zasobu.

Problem uzgodnienia przez zbiór procesów jednej wspólnej wartości mimo opóźnień i awarii, spełniający zgodność, ważność i zakończenie.

Lokalny obiekt pośredniczący reprezentujący zdalny komponent; przyjmuje wywołanie klienta, porządkuje argumenty i przekazuje je przez sieć do właściwej implementacji.

Mechanizm wywołania procedury wykonywanej w innej przestrzeni adresowej (zwykle na zdalnym hoście), ukrywający komunikację sieciową za interfejsem zwykłego wywołania lokalnego.

Protokół koordynacji transakcji rozproszonej w dwóch rundach (głosowanie i decyzja), zapewniający, że wszyscy uczestnicy atomowo zatwierdzą albo wycofają operację.